Iran Green Initiative «ابتكار سبز ایران»

--
Sie erhalten diese Nachricht, weil Sie Mitglied sind von Google
Groups-Gruppe "Ma Bishomarim".
Für das Erstellen von Beiträgen in dieser Gruppe senden Sie eine E-Mail
an mabishomarim@googlegroups.com
Um sich von dieser Gruppe abzumelden, senden Sie eine E-Mail an
mabishomarim+unsubscribe@googlegroups.com
Weitere Optionen finden Sie in dieser Gruppe unter
http://groups.google.de/group/mabishomarim?hl=de

Sabz Yaani Vatan روزشنبه بخش اول خبرها

2012-03-10T23:10:00.000+03:30

روز شنبه بخش اوّل، تحلیل ها و آخرین گزارشات از اعتراضات، بازداشتها، زندان، و بیدادگاهها --- بیانیه ها

Mit freundlichen Grüßen

Shahla Bahardoost

www.bahardoost.org
www.bahardoost.de
www.bahardoost.info

سیاست خاتمی عرصه هزینه نیست

جنبش راه سبز - خبرنامه

2012-03-10T21:34:00.001+03:30

جنبش راه سبز - خبرنامه

سیاست خاتمی عرصه هزینه نیست
سخنی با خاتمی
اینترنت ملی، تهدید  یا فرصت؟
چند روز دیگر که بگذرد....
در رثای ناصر زندانیان
آیا خامنه ای؛ هاشمی رفسنجانی  را حذف می کند؟
اقدامی عملی کنید تا از این ظلم فاحش تا حدودی جلوگیری شود
سید محمد خاتمی: دانشور همواره کوشید تا از دل تیرگی‌های دوران، روزنه‌ای به روشنایی بگشاید
امیرارجمند: پیام عدم شرکت موسوی در انتخابات، عدم تغییر شرایط کشور بود
تجمع اعتراضی متقاضیان مسکن مهر

Posted: 10 Mar 2012 08:29 AM PST

رضا ایرانی

خاتمی یا هر فعال دیگر سیاسی رو باید با خودش سنجید نه با دیگران ، شاید برای من هم مانند خیلی های دیگه رفتار او غیر قابل توجیه باشه و میدونم که در آخرم منم متهم میشم به ماله کشی ، که در نهایتم میشم. خاتمی نه قدیسه ، نه قهرمان ، چیزی که همیشه طرفداراش دوست داشتن و خودش هم نخواسته ، اون یه مصلح اجتماعیه و گذشته نشون داده خیلی اوقات سازش کاریهایه اون غیر سیاسی بوده. سیاست خاتمی عرصه هزینه نیست اون همیشه طولانی به تحولات نگاه کرده و همین قضاوت و تحلیل رو درباره رفتارهای سیاسیش سخت می کنه . یادمه وقتی خاتمی رییس جمهور بود ، دوستان دانشجو از او توقع هایی داشت که فراتر از تفکرات و نظر خاتمی بود ، خاتمی همیشه همه ی مسایل رو در چارچوب این نظام دیده ، خوب یا بد . فکر می کنم تا اونجایی هم که شده در قالب باورهای خودش برای آزادی و حقوق بشر با سیستم روبرو شده ، این در حالیه که خیلی اوقات جلوتر و تندتر هم حرکت کرده و حداقل می تونم با قاطعیت اعلام کنم نتیجه کلی و اجتماعی رفتار او خیلی مطلوب تر و حتی کار سازتر از کسانی بوده که با شجاعت و شرافت ، هزینه بیشتری نیز می دادند. هنوز فراموش نکردیم در حین اعتراضات مسالمت آمیز ، مردم تهدید به قیامت شدن ایران بعد از دستگیری سران سبز می کردند. چه شد؟

موضوع بالا منو یاد مطلبی که سال 88 یکی از آقایون خبرنگار ، که بصورت خاطره ای از سید محمد خاتمی نوشته بود می اندازه که خیلی قابل تامل بود. (به نقل از خاتمی ) سال 84 برای زیارت به قم رفته بودم و آنجا اکثر مردم در مقابل من ابراز احساسات می کردند ، همان موقع چند لباس شخصی شروع به توهین به من می کنند هرچند که طرفداران من بیشتر از آنها بودن ، اما هیچ کاری نمی کرند . او می گوید در آن لحظه به این نتیجه رسیدم که طرفداران اصلاحات هم مثل مردم در اکثریت هستند اما حاضر به هزینه نیستند.

شاید نفی این مطلب رو مردم در یک مدت زمانی مشخص ، از خود نشان دادند اما بازهم در حالیکه سران سبز به حصر رفتند هیچ واکنشی از سوی مردم دیده نشد ، نمایان بود هزینه های سنگین و سختی به مردم و عزیزان سبز تحمیل شد ، اما نتیجه ای در بر نداشت جز اینکه حاکمیت ، فشارها رو بیشتر و فعالیت سیاسی اصلاح طلبانه رو سخت تر کرد . شاید تصور عموم این باشه که خود زنی ای از سوی نظام صورت گرفته و با نگاه تاریخی به رفتار حکومت به این نتیجه برسیم که عمر حکومت رو به پایان است ولی این نگاه ، نگاه خاتمی نیست . به نظرنگارنده خاتمی هیچ وقت ، گزینه ای دیگر به غیر از انجام اصلاحات در دست نداشته و همین عاملیه که همه چیز رو در چارچوب اصلاحات در همین ساختار ببینه و در همین ساختار هم عمل می کنه . به نظر می رسه باید او را در جایگاه فعلی اش قبول کرد و به صداقتش احترام گذاشت ، و قبول کرد حضور او در این نظام هر چند با یه رای پر حرف حدیث ، بیشتر می تونه به تحولات ایران کمک کنه تا با به حصر رفتن و دور شدن او از صحنه سیاست ، که بدون شک خواست حکومته . امیدوارم عادت بد تاریخی ما که هر وقت رفتاری از سیاست مداران اصلاح گر رو برنمی تابیم و به قصد نابودی به آنان هجمه وارد می کنیم ، در مورد خاتمی صدق نکنه . هنوز خاطره ها ما رو یاد مرحوم بازرگان می اندازه .

به نام ایران آزاد
به یاد مصدق و درود و احترام به نام شهدای سبز

سخنی با خاتمی

Posted: 10 Mar 2012 08:25 AM PST

حسین عباسی تبار

بعد از حضور شما در انتخابات مجلس سواًلهای زیادی دراذهان عمومی پیدا شد که شما به توجیه عمل خویش برخاستید.البته نظر هر شخص محترم است.من به عنوان یک شهروند این کشور که شاهد جریان های پیش آمده در دوران ریاست جمهوری شما بودم آنچه که بیش از همه نماد پیدا کرد جریان کوی دانشگاه تهران در سال 78 که وزیر کشور وقت در جمع دانشجویان حضور به امر رساند و پاسخ های او برای دانشجویان قانع کننده نبود و دانشجویان متحصن خواستار حضور شما شدند آنها کسانی بودند که به شما رای داده بودند و حفظ خواستار حضور شما در جمع خودشان بود که شاید حقی از حقوق از دست رفته آنها را بتوانی به عنوان رئیس جمهور برآورده کنی و یا اینکه قول برای پیگیری جنایات پیش آمده بدهی شما بالغ بر 20 میلیون رای آورده بودید و صدا و سیما شما را به عنوان رئیس جمهور میشناخت و مجبور بود برای تهیه گزارش حتما در صحنه حضور داشته باشد هرچند که باز تغییراتی حین پخش به آنها داده میشد با این وصول شما در صحنه حاضر نشدید و بماند که رهبر هم قول داد عاملان کوی دانشگاه را به سزای اعمالشان خواهند رسید .

دانشجوی رشته پزشکی نفر دوم کشور در رشته خودش بود در جریان مذکور از یک چشم نا بینا شده بود حال بماند که چه تعدادی از دانشجویان را به شهادت رساند و چه تعدادی را بازداشت و چه عواقبی بر سر آنهایی که فقط حرف حق زده بودند آورند شما هم در بعضی از گفته های خود در آن زمان به این مسئله اشاره کردید که به شما اجازه نمیدهند آنچه که حوزه عمل کرد رئیس دولت هست عمل کنید و این را خود به زبان آورده بودید .

در همان زمان رئیس دولتی شما نمیدانم . با کدام شخص خانم سیاسی و دولتی یک تماس دستی داشتید یا نه گروه های مخالف شما چه ساز و دهلی به راه انداختند چه حرف هایی که زده نشد آیا اینها را به یاد دارید ؟

اینها همه در زمانی رخ داد که شما رئیس دولت بودید حال بماند که چه خبر هایی هم به خاطر مصلحت درز نکرد . جالب اینکه همش صحبت از این است که ما همه دخیل و سهیم هستیم در سرنوشت خویش ولی وقتی زمان برسرنوشت ما میرسد مصلحت جلوش سبز میشود . روی صحبت من شماست آقای خاتمی شما رئیس دولت این سیستم بودید جالب اینکه شما با یک انتخاب 20 میلیونی مواجعه بودید و حتی رقیب شما آقای ناطق نوری نگذاشت شمارش آرا به اتمام برسد و پیام تبریک برای شما فرستاد خوب با علم به این موضوع و صحبت خودتان که گفته بودید دستان شما بسته است حال چطور در انتخابات مجلس بیان میکنید برای اینکه روزنه های اصلاحات از بین نروند من در این انتخابات شرکت کردم شما در زمان رئیس دولتی خیلی برنامه های اصلاحاتی در دست داشتید که حتی اکثریت کرسی های مجلس نیز در دست داشتید به ثمر نرسید . از شما به عنوان سران فتنه نام برده شد فکر میکنید که شما توانستید روزنه ها را حفظ کنید اینکه شما رای دادید یا نه یک مسئله شهروندی و به خود شما مربوط است ولی وقتی در تریبون ها به احظار نظر میپردازید دیگر این مسئله شهروندی شما نیست هر کس این حق را خواهد داشت که دلایلش را بداند .

عاملان جنایت کوی داشنگاه در زمان رئیس جمهوری شما نه دستگیر شدند و نه توبیخ و مثل صدها پرونده دیگر مختومه شد دو سال پیش رهبر گفت نظرات آقای احمدی نژاد به من نزدیکتر است و بعد از دو سال اختلافی بین رهبر و رئیس جمهور افتاده . رهبری که به نوعی احمدی نژاد را تایید کرده بود به اینجا رسیده در صورتی که در زمان انتخاب شما چنین نگرشی به شما نداشت و عملا هم نشان داده شده که در دو قوه مقننه و مجریه نظر وی بالا از نظر و آرای مردم است ! حال چطور شما میخواهد امیدوار باشید روزنه های اصلاح طلبی از بین نروند مجلسی که هم اکنون اکثریت کرسی های آن در دست جناح رهبری و مابقی در دست جمهور افتاده است دیگر اصلا چگونه میتوان اصلاحات را به میان کشید وقتی که کشاکش بر سر مسائل دیگری است .

نظرات وارده دریادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.

اینترنت ملی، تهدید  یا فرصت؟

Posted: 10 Mar 2012 08:24 AM PST

امید کاظمی

چند سالی است که بحث اینترنت ملی در ایران مطرح شده و این موضوع چند ماهی است که از طرف وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات که تنها متصدی ارائه اینترنت در ایران است با رنگ و بوی جدی تری دنبال می شود.

در این چند ماهه جمعی از دلسوزان و روشنفکران، ایران را در راه تبدیل شدن به یک «کره شمالی» دیگر دانسته و پروژه اینترنت ملی را که کپی برداری از اینترانت چین است مشابه دیوار بلندی می دانند که مانع از ارتباط ایرانیان داخل با هموطنان خارج از کشور می شود و با قطع یا محدود نمودن درگاه های مرزی اینترنت و جایگزینی سرور های داخلی به جای سرور های خارجی مانع از تحقق جریان آزاد اطلاع رسانی می گردد.

بی شک قصد جریان حاکمیت برای راه اندازی این پروژه عظیم ملی ، زدن دو نشانه با یک تیر است. از طرفی به بهانه ارتقای امنیت و کاهش هزینه، سرور ها به داخل کشور منتقل می شوند و با این کار فیلتر های نظارتی بر محتوایی که تولید و نشر می شوند بیش از پیش افزایش می یابد و از طرفی دیگر با برطرف کردن نیاز های زیر ساختی مانند ایمیل ملی، دولت و بانکداری الکترونیک و... و جایگزینی آنها روی یک شبکه اینترانت محلی[1] نیاز عامه کاربران را به استفاده از سرور های خارجی کم رنگ نموده و با محدود کردن درگاه های ورود و خروج اطلاعات از کشور، کوچکترین ارسال و دریافت اطلاعات زیر ذره بین قرار خواهد گرفت.

زوایای پیدا و پنهان این طرح که هر از چند گاهی عمداً یا سهواً جهت آماده سازی اذهان از زبان شخص وزیر و معاونان وزارت ارتباطات و فن آوری اطلاعات در خبر گزاری ها منتشر و رسانه ای می شود باعث نگرانی و دغدغه روشنفکران شده است که مبادا «آزادی» که یکی از شعار های سه گانه انقلاب اسلامی در سال 1357 بود دستخوش تغییرات ماهوی گردد.

از آنجایی که فاز دوم اجرای این پروژه ملی به گفته مسئولان و متولیان آن در اواسط سال 1391 به بهره برداری می رسد می توان دریافت که امیدی برای تغییر رویکرد مسئولین در این باره به چشم نمی خورد، اما اینکه با این محدودیت چگونه باید برخورد کرد خود مقوله ایست که باید از هم اکنون میان مخالفان این طرح بحث و بررسی شود.

اینکه پروژه اینترنت ملی برای ایرانیان معترض و منتقدان حاکمیت یک تهدید است بر کسی پوشیده نیست، اما جریان و تفکری موفق است که بتواند همواره با دیدن نیمه پر لیوان، تهدید ها را به فرصت تبدیل کرده و از آن به خوبی بهره برداری کند. اگر با دید مثبت به مسئله بنگریم خواهیم دید که اینترنت ملی نه تنها برای جریان معترض حاکمیت تهدید نیست، بلکه فرصتی است که حاکمیت نا خواسته در اختیار معترضان قرار می دهد، به این شکل که حکومت با ایجاد اینترانت ملی دیگر بهانه ای برای محدود کردن سرعت ندارد و طبق برنامه مصوب، محدودیت سرعت برای کاربران خانگی برداشته خواهد شد. همینطور تمام نقاط کشور اعم از روستا ها و شهرستان های کوچک با سرعتی بالا و هزینه ای ناچیز برای مشترکان بوسیله فیبر نوری به یکدیگر و شهرهای بزرگ متصل می شوند و عملاً ضریب نفوذ اینترانت به شکل چشمگیری چندین برابر اینترنت کنونی می شود.

اگر جریان های منتقد، اطلاع رسانی و آگاهی بخشی را استراتژی اصلی خود بدانند باید نفوذ اینترانت به روستا ها و شهرستانها را فرصت قلمداد کرده و از این طریق با عوامی که اخبار و اطلاعاتشان را تا آن زمان جز از طریق صدا و سیما دریافت نمی کرده اند ارتباط سازنده و مؤثر برقرار کنند.

فرصت دیگری که در دل این تهدید نهفته است انتقال شبکه های اجتماعی مجازی به اینترانت است. در واقع با افتتاح این پروژه شبکه های اجتماعی مجازی که در حال حاضر تنها مورد استفاده اقشار خاص قرار گرفته است، در ایران فراگیر شده و پتانسیل عظیم نیروهای منتقد از بیرون مرزها به درون آمده و در نهایت از اینترنت به متن جامعه کشیده می شود. در حال حاضر هم شبکه های اجتماعی مختلفی مانند فارس فیس، تبیان و... [2] به تقلید از فیس بوک و به موازات آن در سرور های ایران موجود بوده و بصورت کاملاً قانونی مشغول عضو گیری و فعالیت هستند، با از دسترس خارج شدن فیس بوک و توییتر حلقه های دوستان از شبکه های خارجی به شبکه های داخلی کوچ کرده و با کمی خویشتن داری و میانه روی و احتیاط در عملکرد، طبق قانون اساسی به بیان دیدگاههایشان می پردازند.

نکته مثبت این قضیه این است که این شبکه های اجتماعی اعضای جدیدی نیز دارند، حلقه دوستان در شهرستان های کوچک و روستا ها و مناطقی که تا کنون دسترسی به اینترنت پرسرعت و حتی کم سرعت نداشته اند شکل می گیرد و آنها از این طریق مطالبی می شنوند که تا کنون از رسانه هایی مانند «رسانه ملی» نشنیده بودند.

جالب است که سایت های دیگری مانند یوتیوب نیز از هم اکنون در ایران کپی برابر اصل شده اند[3] ومی توان بصورت کاملاً قانونی در آنها هم عضو شد و با انتشار محتوای متنی یا تصویری از وقایعی که در شهر های بزرگ رخ میدهد نقش «شهروند خبرنگار»[4] را ایفا کرده و از هر ایرانی یک رسانه ساخت و به موازات خبرگزاری ها و رسانه ملی به فعالیت پرداخت.

اما بهترین و مهم ترین فرصتی که اینترانت ملی برای جریان اعتراضی ایجاد می کند، پایین آوردن سطح خواسته ها و توقعات است. بر کسی پوشیده نیست که افراط گرایی و رادیکال شدن یک جریان منتقد و اعتراضی به مرگ آن می انجامد. وقتی در شبکه های اجتماعی کنونی مثل فیس بوک آزادی در حد بی نهایت باشد و هر کسی به خودش اجازه دهد زیر پوشش اعتراض هر حرفی بزند و هر طور که بخواهد در رسیدن به اهداف و آرمان هایش تند روی کند، در واقع ناخواسته حلقه دوستانش را به سمت رادیکالیزه شدن و فاصله گرفتن از کف مطالبات که همانا «اجرای بدون تنازل قانون اساسی» می باشد تشویق نموده است. در حالی که در شبکه های اجتماعی داخلی که به نوعی زیر ذره بین نهاد های نظارتی اداره می شوند تمام محتوایی که تولید و نشر می شود می بایست به دور از هرگونه تند روی و منطبق با قانون اساسی باشد و این مسئله در بلند مدت کاملاً به نفع جریان اعتراضی که هدفی جز اصلاح قوانین ندارد خواهد بود.

در رابطه با ابعاد مختلف پروژه اینترنت ملی بحث زیاد است و فرصت های دیگری نیز در این زمینه وجود دارد که مطرح نمودن آنها در این برهه از زمان (قبل از افتتاح رسمی این شبکه) به مصلحت نمی باشد.

به هر حال باید منتظر ماند و دید که آیا این شمشیر دو لبه بر خلاف اهداف و برنامه هایی که دارد می تواند تهدیدی برای شکستن انحصار رسانه ای در ایران باشد؟

[1]Local Area Network

Intranet

[2]شبکه های اجتماعی ایرانی

http://www.farsface.com/

http://www.tebyan.net/

http://www.nashrine.com/

http://irha.ir/

http://www.mycroom.com/

http://www.iteg.ir/

http://youplus.ir/

و ...

[3]یوتیوب ایرانی

http://youtube.ir/

http://vatantube.com/

http://www.aparat.com

و ...

[4]Citizen Journalism

نظرات وارده دریادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.

چند روز دیگر که بگذرد....

Posted: 10 Mar 2012 07:41 AM PST

ژیلا بنی یعقوب

چند روز دیگر که بگذرد، دقیقا دو سال می‌شود که بهمن پایش را از آن زندان بیرون نگذاشته است، زندان اوین را می گویم، حتی برای درمان دندان‌هایش هم اجازه نداده‌اند که چند ساعت پایش را از آن زندان بیرون بگذارد و به یک مطب دندانپزشکی اعزام شود.

چند روز دیگر که بگذرد، دوسال می‌شود که بهمن آن سوی دیوارهای بلند زندان اوین را ندیده، نتوانسته در مسیری که مقابلش دیوارهای بلند نباشد، قدم بزند، نتوانسته که زیبایی‌های طبیعت و کوه و دشت را ببیند و سبکبال در آن قدم بزند.

چند روز دیگر که بگذرد، نزدیک سه سال می‌شود که بهمن در یکی از روزهای پس از آن انتخابات پر از حادثه بازداشت شد و به زندان اوین منتقل شد.تنها در اسفند 88 به یک مرخصی آمد و بعد از بازگشت هرگز اجازه ندادند که از آن زندان بزرگ خارج شود.

چند روز دیگر که بگذرد، نزدیک دو سال است که از حق ملاقات منظم هفتگی محروم بوده، از حق دسترسی به پزشک مناسب و انجام آزمایش‌های پزشکی نیز محروم بوده است.

چند روز دیگر که بگذرد، درست دو سال می‌شود که بهمن نتوانسته مادر پیرش را ببیند، چرا که مادرش بسیار پیر و زمین گیر است و در شهرستان زندگی می‌کند و نمی‌تواند برای ملاقات فرزندش به تهران بیاید.

چند روز دیگر که بگذرد و نوروز بیاید، باز هم بهمن در کنار هفت سین ما نیست و عید را باید با دوستانش در بند 350 اوین بگذراند.

چند روز دیگر که بگذرد، نوروز است. ای کاش مقامات قوه قضاییه حداقل امکانات را برای سفره هفت سین بهمن و دوستانش در بند فراهم کنند.هنوز هم دیر نشده که گندم برای سبز کردن به آن‌ها بدهید.

چند روز دیگر که بیاید، نوروز است و بر خلاف هر جای دیگری از جمله بیمارستان‌ها که بیماران از دیدار خانواده های خود در روزهای عید محروم نیستند، در بزرگ زندان اوین بسته می‌شود و خانواده‌ها در روزهای عید حتی از ملاقات هفتگی نیز محروم می شوند.

آقایان قوه قضاییه، مسوولان زندان و یا مسوولان امنیتی، اگر برای چند روزی هم که شده آزادشان نمی‌کنید و یا مرخصی به آن‌ها نمی‌دهید، لااقل آن‌ها را در روزهای عید از ملاقات محروم نکنید.روز اول عید در زندان را به روی خانواده‌ها باز کنید، همچنان که حتی رژیم شاه نیز در روزهای عید ملاقات زندانیان سیاسی را تعطیل نمی‌کرد و حتی به افراد دورتر خانواده نیز اجازه ملاقات حضوری می‌دادند و حتی اجازه می‌دادند در محوطه اوین روز عید را با یکدیگر ناهار بخورند، شما نیز فکری برای روزهای عید زندانیان و خانواده های شان بکنید.شاید بگویید کارمندان اوین باید به تعطیلات عید بروند!مگر کارکنان بیمارستان‌ها نباید به تعطیلات بروند، اما هرجور شده برنامه‌ها را جوری تنظیم می‌کنند که در روزهای عید ملاقات تعطیل نشود، نباید برنامه ریزی برای این کار خیلی پیچیده باشد.

آقایان!چند روز دیگر که بگذرد، بهار است، شاید هنوز برای برنامه ریزی دیر نشده باشد، البته اگر برایتان مهم است.

منبع: وبلاگ نویسنده

نظرات وارده دریادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.

در رثای ناصر زندانیان

Posted: 10 Mar 2012 07:35 AM PST

نقلی از خاطرات یک زندانی سال ۶۶

از یلدای زمستان ۱۳۶۶ گذشته بودیم، و خزان پرونده مان هم به زمستان رسیده بود.

شب بود و ما بودیم، ۳ و ۴ نفری غمگین - سکوت بود و دیوار، سلول بود و وحشت، اوین بود و خوفناکی نامش، بوی مرگ می‏آمد.

بازجوها مستقیم و غیرمستقیم خبر از اعدام سید مهدی هاشمی را به گوشمان رسانده بودند.

مرتب تهدید به مرگ و اعدام میشدیم، سلولی که ما ۴ نفر در آن بودیم شبیه اتاق احیاء بیمارستان‏ها شده بود!

بعد از ۱۴ ماه انفرادی و گذر از وحشتناکترین زندان ایران که بازداشتگاه توحیدش می‏خواندند، مدتی بود به اوین آورده شده بودیم.

در آن شب تاریخی که هر کدام از ما ۴ نفر به گوشۀ سلول «کز» کرده بود و سر به زیر پتوی عهد باستان خود نموده و در اندیشه فردا و حرفهای بازجو و پرونده غوطه‏ور بود و بخود می‏پیچید که خوابش ببرد و از افکار لعنتی بازجویی بیرون آید...

به ناگهان صدای پایی آرام پشت درب سلول ایستاد. بسیار آرامتر دریچه کوچک درب سلول که اندازه کف دست بود باز شد.

به رسم ادب و آداب سلولها، چون کوچکتر از همه بودم، جایم اول سلول و کنار دیوار راهروی بند و از همه به درب نزدیکتر بودم. هر کسی نیم خیز از رختخواب خاکستری خود به طرف دریچه سلول خیره شد، چشم‏هایی مهربانانه از دریچه به داخل سلول خیره شد، صدایی به دیگری گفت اینجا کی یا هستند؟؟ از جا پریدم. به نظرم صدای آشنا بود و جمله‏اش معنادار! اینجا کی هستند؟

خودم را پشت درب سلول رساندم و به چشمش خیره شدم، دریچه درب سلول به قدری کوچک است که چهره کاملاً معلوم نیست و به سختی می‏توان طرف رو به روی دریچه را شناخت. به نظر آشنا آمد، پرسیدم شما آقای انصاری... آرام و به سرعت گفت: ناصری‌ام - آشنایی نده! در آن لحظه دقیقاً نمیدانستم آقای انصاری در زندانها معروف به ناصری است.

دریچه را بستند و رفتند، بسیار ناراحت و مأیوس سر جایم برگشتم، هم سلولی‏ها پرسیدند چی بود؟ گفتم درست نفهمیدم قضیه چی بود؟

با ترس و شوخی گفتم شاید شب آخر عمرمان است و کمکی و «ناصری» بیاید! حدود ۱۰ دقیقه گذشت سر و صدای نگهبان آمد، درب سلول باز شد، دو روحانی به آرامی وارد سلول شدند، ما همگی پا شدیم و احترام کردیم نشستند، آقای ناصری (همین مرحوم انصاری) که به سالگردش باید هزاران فاتحه خواند.

فرمود: ما آمدیم ببینیم شما کم و کسری و چیزی نیاز ندارید، سئوالی، جوابی، فرهنگی اعتقادی ... و در همین حال به نگهبان که بسیار تیزگوشی می‏کرد و ایستاده بود اشاره کرد که برود.

نگهبان به تلخی رفت و درب سلول را بست. من که او را می‏شناختم بدلیل حساسیتی که پرونده مان داشت و با اتهام فوق سنگین (ارتباط با مهدی هاشمی) مواجه بودم سعی کردم حرفی نزنم. بین ما ۴ زندانی، سید روحانی و جلیل القدر و خوش لهجه و متعبد و مومنی بود که تمام ناراحتی و غصه و عُقده‏اش را یک جا به سر سیگارش میریخت و به سختی به سخن می آمد و لب باز نمی‏کرد، از اهالی سوخته دل و صورت سوختۀ فارس و اگر اشتباه نکنم ظاهراً امام جمعه یا جماعت یکی از شهرهای آن منطقه بود و هیچگاه نمیتوانست به پشت بخوابد و گاهی صبحها زیر پیراهنش به بدنش چسبیده بود! و ما نمیدانستیم چرا؟

در وحشت زندان و سلول و برخوردهای پیچ در پیچ بازجوها فضای ذهنی زندانی بقدری ناامن است که هیچ زندانی براحتی برای زندانی دیگر از پرونده‏اش حرف نمیزند که مبادا به گوش بازجو برسد!

من به زحمت توانسته بودم بدانم چرا این سید گاهی زیر پیراهنش به تنش می‏چسبد! و چرا هیچگاه به پشت نمی‏خوابد!

او برایم گفته بود ۱۱ ماه قبل به اتهام ارتباط با سید مهدی هاشمی در شیراز زندانی شده و از او سئوالات عجیب و غریبی شده! از جمله اینکه با کدام فرکانس و با چه بی‌سیمی با مهدی هاشمی تماس داشته‏ای! و بارها تا بیهوشی کتک خورده است!

البته ایشان میگفت هرگز سید مهدی را ندیده و ارتباطی هم با او نداشته‏ام. فقط در منبر و خطبه‏ها گاهی حرفی دلسوزانه میزدم و در شهر خودمان مورد علاقۀ مردم بودم. و در ماجرای دستگیری‏های مرتبطین سید مهدی، مرا هم به این بهانه دستگیر نمودند و در شیراز بقدری به کمرم کابل و شلاق میزدند که بیهوش می‏شدم و می‏خواستند که بگویم با سید مهدی هاشمی بوده‏ام. و کمرم را باند پیچی میکردند و بعد از چند روز باندها را می‏کندند و مجدداً روی زخم‏ها کابل میزدند.

یک روز یواشکی همانطور که روی دست چپش دراز کشیده بود، دور از چشم دو هم سلولی دیگری، پیراهن و زیر پیراهنش را از پشت بالا کشید و گفت چه می خواهی بدانی؟ این وضع من است! دیدم از نزدیک لگن تا نزدیک گردن او هنوز جای شلاق‏ها بصورت خط و خط کشی شده مانده است و بعضی جاها هنوز زخم و جراحت شبیه کورک دارد که علت چسبیدن زیر پیراهن به بدن و نخوابیدن به پشت، همین جراحات بود.

وقتی آقای ناصری به اشاره صحبت کردند که اگر کسی چیزی کم و کسر دارد و می‏خواهد از خانه‏اش برایش بیاورند بگوید، گفتم حاج آقا ممکن است کسی چیزی نیاز داشته باشد ولی خجالت بکشد به زبان آورد چه کار کند؟

ایشان با هوشیاری و زیرکی فوراً گفت خوب بنویسید.

چون احتمال میدادم بازجوها و مأمورینشان شُنود کنند گفتم چگونه بنویسد؟ ایشان کاغذ کوچک و باریکی را برداشت و بلند گفت بنویسید:

۱- لیف حمام ۲- صابون ۳- جوراب و هر چه نیاز دارد بنویسید.

من هم همان کاغذ را گرفتم و طوری که دیگران نبینند بالای آن نوشتم:

۱- آقای ..... (و نام سید هم سلولی را نوشتم)

۲- ببرید حمام

۳- پشت او را (منظور این بود که پشت او را ببینید)

کاغذ را بدستش دادم، گفتم اینها را زحمتش را بکشید، ایشان یک نگاه به کاغذ کرد، با زیرکی متوجه شد و گفت حتماً حتماً تهیه میکنیم!

موقع خداحافظی این سید مظلوم و به قول خودش مفلوک را به بهانه‏‏ای به حمام سلول که با دستشویی یکی بود بردند و حدود نیم ساعت با او صحبت و بدن او را دیدند و رفتند. این سید زجر دیده بعد از مدتی با اتهامات بسیار بزرگ و سنگین که به او بسته بودند و هر کدام برای اعدام کافی بود در اثر تلاش آن مرحوم (حجت الاسلام انصاری یا ناصری) و فقیه عالیقدر آزاد شد و اکنون انشاء الله مشغول خدمت صادقانه به مردم است.

خدایش انصاری- خدادادی و ناصری که واقعاً ناصر و کمکیار زندانیان بیگناه و گنجینۀ اسرار زندانها و محرم راز فقیه عالیقدر بود، بیامرزد.

روحش با شهدا محشور

و در این سالگرد هزاران صلوات و فاتحه بر روان شادش باد.

نظرات وارده دریادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.

آیا خامنه ای؛ هاشمی رفسنجانی  را حذف می کند؟

Posted: 10 Mar 2012 07:27 AM PST

سعید آگنجی

نقش هاشمی رفسنجانی در معادلات سیاسی ایران همیشه حائز اهمیت بوده است ، هاشمی از دیرباز سیاست مدار در سایه بوده است همیشه می دانست در سیاست چه بازی انجام دهد و همیشه از هاشمی مرد در سایه نام می برند ، کسی که از ابتدای انقلاب اسلامی مهم ترین نقش را در به وجود آوردن جایگاه ولایت فقیه داشته و شخصی که برای به رهبری رسیدن خامنه ای نقش بسزایی داشته است .خامنه ای همیشه هاشمی رفسنجانی را در معادلات سیاسی ایران قرار می داد و نمی توانست هاشمی را نادیده بگیرد همان گونه که در حال حاضر نمی تواند ،اما با قدرت گرفتن روز افزون رهبری و حذف هاشمی در انتخابات ریاست جمهوری سال 84 و ریاست مجلس خبرگان رهبری عملا خامنه ای پروژه حذف هاشمی از قدرت را رقم زد ؛اما با توجه به اینکه هاشمی رفسنجانی مهره غیر قابل حذفی است، خامنه ای نتوانست تا سال 88 به طور مستقیم روبروی هاشمی رفسنجانی قرار گیرد ولی با اتمام انتخابات 88 و آغاز اتفاقات بعد از انتخابات و موضع گیری هایی که هاشمی رفسنجانی در نماز جمعه تاریخی خود داشت؛ باعث شد که خامنه ای هاشمی رفسنجانی را یک خطر بزرگ برای جایگاه خود ببیند و از طرفی مصباح یزدی دائما به رهبری تاکید می کند که هاشمی رفسنجانی تهدید بزرگی برای جایگاه رهبری است وخامنه ای آگاه است که هاشمی رفسنجانی دارای مقبولیتی از طرف مراجع تقلید ،تجار،بازریان ،مذهبیون و اقلیتی از مردم است وهمین امر نیز باعث نگرانی های هر چه بیشتر خامنه ای می شود ، در حال حاضر به دلیل ترس روز افزون از هاشمی رفسنجانی ، خامنه ای به طور مستقیم روبروی هاشمی رفسنجانی قرار گرفته و تصیمیم به حذف هاشمی رفسنجانی از قدرت گرفته است ، اما بودن و نبودن هاشمی رفسنجانی برای خامنه ای یک تهدید بزرگ است .

باقی ماندن هاشمی رفسنجانی در قدرت

در صورتی که خامنه ای به این نتیجه برسد که حذف هاشمی رفسنجانی از قدرت باعث می شود که جایگاه رهبری مورد تهدید قرار بگیرد و باعث شود که هاشمی رفسنجانی هم از سایه بیرون بیاید و به رویارویی مستقیم با خامنه ای بپردازد از همین رو خامنه ای باقی ماندن هاشمی و محدود کردن او را ترجیح می دهد به حذف و رویارویی مستقیم با هاشمی رفسنجانی در نتیجه ماندن هاشمی رفسنجانی ولی محدود کردن اختیارات او باعث می شود که رهبری احساس خطر کمتری کند اما خامنه ای و اطرافیان او کاملا به این امر واقف هستند که باوجود هاشمی رفسنجانی در تشخیص مصلحت نظام باعث می شود بسیاری از برنامه های آنان برای حذف جایگاه ریاست جمهوری و تبدیل کردن ولایت فقیه به نهادی کاملا حکم فرما عملی نشود.

حذف هاشمی رفسنجانی از قدرت

در صورتی که خامنه ای، تصمیم به حذف هاشمی رفسنجانی از تشخیص مصلحت نظام بگیرد آن گاه هاشمی رفسنجانی به قم باز خواهد گشت و با سرمایه ، قدرت و مقبولیتی که بین مراجع تقلید دارد قطب روبروی مصباح یزدی قرار می گیرد و همین امر نیز باعث می شود که قدرت خامنه ای نیز بار دیگر به خطر بی افتاد ، به این دلیل که بازگشت هاشمی رفسنجانی به حوزه باعث می شود که هاشمی از ، این فرصت برای بدست گرفتن قم استفاده کند و همین امر باعث از دست دادن مقبولیت خامنه ای در میان حوزه خواهد شد و باعث می شود که قدرت خامنه ای کاهش بییشتر از قبل پیدا کند؛ بازگشت هاشمی رفسنجانی به حوزه"قم" باعث می شود که هاشمی بتواند مراجع را گرد یکدیگر بیاورد و در مقابل خامنه ای صف آرایی کند به دلیل اینکه بخش اعظم قدرت خامنه ای به حوزه"قم"باز می گردد از همین رو خامنه ای هنوز تصمیم قطعی خود مبنی بر حذف هاشمی رفسنجانی از تشخیص مصلحت نظام را نگرفته است.

حذف و باقی ماندن هاشمی رفسنجانی

در این میان خامنه ای خود هنوز شک دارد که هاشمی را حذف کند یا خیر به این دلیل که با باقی ماندن هاشمی رفسنجانی در قدرت نقش های بیت رهبری جلوگیری می کند و عملا محافظه کاران تریبونی به نام تشخیص مصلحت نظام را در دست دارند و همین امر باعث نگرانی خامنه ای می شود؛ از سوی دیگر خامنه ای می داند که بازگشت هاشمی رفسنجانی به حوزه "قم" باعث یک دست شدن اکثریت مراجع تقلید گرد هاشمی رفسنجانی می شود و از سوی دیگر جایگاه خامنه ای روز به روز تنزول پیدا می کند وهمین مسائل باعث شده است که خامنه ای نه می تواند هاشمی رفسنجانی را ، در قدرت نگاه دارد و نه می تواند هاشمی رفسنجانی را حذف کند.

نظرات وارده دریادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.

اقدامی عملی کنید تا از این ظلم فاحش تا حدودی جلوگیری شود

Posted: 10 Mar 2012 06:38 AM PST

دومین نامه زهرا ربانی املشی به علما و مراجع

جـــرس: در پی اقدام مقامات قضایی در محروم سازی زندانیان سیاسی از اعزام به مرخصی های چند روزۀ نوروزی، بانو زهرا ربانی املشی، از حامیان جنبش سبز و عروس مرحوم آیت الله العظمی منتظری، طی نامه ای خطاب به علما و مراجع تقلید، از آنان خواست که نسبت به این موضوع، از خود واکنش نشان دهند.

خانم املشی خطاب به مراجع عظام خاطرنشان ساخت که اگر در مورد آزادی این عزیزان (زندانیان سیاسی) اقدامی نمی‌شود، لااقل نسبت به مرخصی ایام عید آنان اقدامی جدی بفرمایید تا از این ظلم فاحشی که به این خانواده‌ها می‌شود تا حدودی جلوگیری شود و به این وسیله گامی هر چند کوتاه در جهت استقرار و بقای این جمهوری برداشته شود چرا که "الملک یبقی مع الکفر ولایبقی مع الظلم".

عروس مرحوم آیت الله منتظری، در نامه ماه گذشته خود خطاب به مراجع تقلید و علما، از آنان خواسته بود در مقابل ظلمی که به زندانیان سیاسی و خانواده بی‌گناه آنان می‌شود اعلام نظر و اقدامي جدّي در حهت دفع ظلم از آنان نمايند.

بنا به گزارش های رسیده به جرس، در نامه بیستم اسفند ماه این حامی جنبش سبز و پشتیبان خانواده های زندانیان به مراجع آمده است: "در خبرها آمده بود که در ایام عید به بسیاری از زندانیان مرخصی داده می شود ولی زندانیان سیاسی از این قاعده مستثنی هستند. آیا همه هزینه تحمل پایین حاکمان در مقابل دگر اندیشان را این همسران و فرزندان باید بپردازند؟ و آیا رواست و اسلامی است که فرزندان خردسال را از فیض حضور پدر آن‌هم در ایام عید محروم نمود؟ یکی از نیازهای انسان به خصوص فرزندان زندانی وجود و دیدن والدین در خانه و در کنار هم، آن‌هم در ایام عید است، علاوه بر آن حق مرخصی و ملاقات خصوصی از دیگر نیازهای همسران زندانی است كه بر عهده حاكمان است. "

به گزارش جرس، متن کامل دومین نامه خانم زهرا ربانی املشی به علما و مراجع عظام تقلید به شرح زیر است:

بسمه تعالی
خدمت علمای کرام و مراجع عظام تقلید دامت برکاتهم
با سلام و آرزوی توفیق شما

این دومین نامه ای است که خدمت شما عزیزان ارسال می کنم. تصور می‌کردم و توقع داشتم که جواب نامه‌اول را یا در قول یا عمل شما حضرات بشنوم یا ببینم؛ ولی متأسفانه چنین نشد و از آنجا که هنوز هم روحانیت اصیل و مراجع بزرگوار را ملجأ و پناهگاهی استوار برای ملت می‌دانم، از باب وظیفه و دلسوزی برای اسلام عزیز و جمهوری اسلامی و نیز احساس وظیفه در مقابل زندانیان سیاسی و خانواده‌های آنان، به عنوان کسی که درد آنان را چشیده و درک کرده این نامه را به امید پیگیری تقدیم می‌کنم .

جمهوری اسلامی با وعده حکومت اسلام و با همت همگان به ثمر نشست؛ اکنون بعد از گذشت بیش از سه دهه، اسلام را در کجای این حکومت می‌بینیم؟ در اخلاق؟ در اقتصاد ؟ در معنویات؟ در روابط اجتماعی و خانوادگی؟ در ادارات؟ دراماکن خصوصی وعمومی؟ در مناسبات بین المللی؟ در قضاوت؟ در عدالت؟ و....؟ آیا وقتی همه اینها به نام اسلام است ولی محتوای اسلامی ندارد به معنای لوث نمودن و خراب کردن وجهه اسلام نیست؟ و آیا همه اینها به اندازه پیدا بودن چند تار موی زنان اهمیت ندارد که حساسیت علما را بر انگیزد؟!

از مصادیق بارز این موارد وضعیت اسفبار زندانیان سیاسی و خانواده آن‌هاست. از وضعیت رفاهی و معیشتی آنان گرفته تا وضعیت روحی و عاطفی و احساسی.

در این نوشته بنا دارم با استناد به قوانین جمهوری اسلامی و فرمایشات اسلام شناسی چون آیت الله العظمی منتظری پیرامون حکومت اسلامی به بعضی از موارد غیر قانونی و غیر اسلامی که فراوان وجود دارد بپردازم:
الف: آیت الله منتظری در مبانی حكومت اسلامی می فرمایند: "...اما زندانی نمودن مخالفان سیاسی كه با شیوه‌های غیرمسلحانه علیه حاكمیت فعالیت سیاسی می‎كنند، در زمان پیامبراكرم(ص) و حضرت امیرالمومنین(ع) سابقه ای نداشته است و با آنكه از ناحیه منافقین و یا خوارج كارشكنی های زیادی علیه پیامبر(ص) و حضرت امیرالمومنین(ع) صورت می‎گرفت، ولی تا زمانی كه اقدام مسلحانه ای از طرف آنان انجام نمی شد برخوردی با آنان به عمل نمی‌آمد. "

و نیز در کتاب استفتائات آمده است: "در مورد همه زندانیان به طور عام، و همچنین زندانیان سیاسی در فرض جواز شرعی زندانی كردن آنان، باید همه حقوق اجتماعی زندانی رعایت گردد؛ آیت الله منتظری "حقوق اجتماعی زندانی" را این گونه تعریف می‎كند: "مقصود از حقوق اجتماعی تمام حقوقی است كه هر اجتماع بر حسب زمان های مختلف به افراد جامعه خود می‎دهد؛ که از آن جمله می توان به موارد زیر اشاره کرد: "حفظ حیثیت و كرامت و حقوق انسانی او، مراعات نیازهای مادی و معنوی زندانی از قبیل بهداشت و تغذیه كافی - دارو و هوای صاف و ناآلوده و امكانات مناسب، فراهم ساختن ملاقات زندانی، ضامن بودن حكومت در صورت كوتاهی و یا زیاده روی نسبت به حقوق زندانیان، مراعات شئون دینی زندانی، حق داشتن وكیل برای دفاع از حقوق خود وادامه كسب و كار و تنظیم امور مربوط به آن، تعلیم و تعلّم".

و نیز می‌نویسند:"ساختمان زندان باید به گونه ای باشد كه بادخور و هواخور داشته باشد و بتواند زندانی را از گرما و سرما حفظ كند و آسایش طبیعی او را فراهم آورد. به همین دلیل است كه می‎بینیم رسول خدا(ص) محكومین را در خانه های معمولی كه مردم در آنها زندگی می‎كردند زندانی می‎نمود و از نظر نور و گشایش كاملا قابل قبول بود، و نیز آنان را در خانه های اصحاب خود پخش می‎كرد."

ب: وجود شکنجه از مواردی است که در زندان‌های جمهوری اسلامی اعمال می‌شود که کمترین مصداق آن زندان انفرادی، باز جویی شبانه، وضعیت نامناسب بهداشت و درمان و... می باشد. در این باره اصل 38 قانون اساسی می گوید: هرگونه شكنجه برای گرفتن اقرار و یا كسب اطلاع ممنوع است. اجبار شخص به شهادت، اقرار و یا سوگند مجاز نیست و چنین شهادت و اقرار و سوگندی فاقد ارزش و اعتبار است.
آیت الله منتظری در مبانی حكومت اسلامی (صفحه 418 ): "امام صادق (ع) از حضرت امیرالمومنین(ع) نقل نموده كه فرمودند: "هركس در اثر ترساندن یا كتك خوردن و یا در زندان به چیزی اقرار نماید، بر او حد جاری نمی شود." (دعائم الاسلام، ج 2، ص 466).
"لازم به ذكر است تعبیر به "حد" در این روایات اختصاص به حد مصطلح ندارد و شامل "تعزیر" نیز می‎گردد، و بر فرض اختصاص به طریق اولی و با تنقیح مناط موارد تعزیرات را نیز دربرمی گیرد. "

"بنابراین هر اقراری كه ناشی از تهدید، فشار روحی و جسمی، نگاه داشتن در زندان و امثال آن - هرچند تحت عنوان تعزیر - باشد اعتباری ندارد، اصولا در شرع مقدس تعزیر پس از ثبوت جرم است نه برای اثبات جرم ".
"همچنین اقرار باید از روی اراده و اختیار و یقین و بدون هرگونه القایی باشد، لذا اقراری كه در اثر تلقین های مكرر بازجو در یك فضای خاص روحی، و یا مثلا در اثر هیپنوتیزم یا خوراندن داروهای خاص از زندانی گرفته می‎شود، از نظر شرع و قانون هیچ‌گونه اعتباری ندارد و مرتكب آن مجرم است".

ج: هتك حرمت و لطمه زدن به شخصیت افراد از موارد ی است كه فراوان در مورد زندانیان سیاسی اعمال میشود از آن جمله می توان به دستبند و پابند در حین محاكمه ، بستن دست و پای بیماران زندانی به تخت، حاضر كردن متهمین در دادگاه با لباس زندان و دمپایی وتوهین و دشنام و....اشاره كرد كه البته از نظر قانون و شرع ممنوع است. در اصل 37 می خوانیم: (هتك حرمت و حیثیت كسی كه به حكم قانون دستگیر، بازداشت، زندانی و یا تبعید شده به هر صورت كه باشد ممنوع و موجب مجازات است).

آیت الله منتظری در این باره می نویسند: "زندگی" هر انسانی بسته به آبرو، حیثیت و شخصیت اجتماعی اوست . بنابراین از بین بردن آبرو و آلوده ساختن "شخصیت اجتماعی" و هتك حرمت هر فردی به مثابه از بین بردن زندگی و حیات اوست. [یعنی سلب آبروی یك نفر به وسیله شایعات و یا نقل اسرار و عیوب او مساوی با اعدام شخصیت اجتماعی اوست]."

د: داشتن پیش فرض‌هایی برای بازداشت افراد و محكوم كردن بر اساس همان پیش فرض‌ها و بنا را بر مجرم قرار دادن، دقیقاً خلاف نظر شرع و قانون است. اصل37 میگوید: اصل برائت است و هیچکس از نظر قانون مجرم شناخته نمی شود مگر این که جرم او در دادگاه ثابت شود.

آیت الله العظمی منتظری در مبانی حكومت اسلامی می نویسند: "اساساً اصل اولی تسلط انسان بر خویشتن، و نیز اصالة البرائة اقتضا می‎كند كه نتوانیم آزادی كسی را بدون مجوز و دلیل قطعی شرعی محدود و سلب نماییم. همان گونه كه گفته شد قدر متیقن از آن در غیر حد و تعزیر، اتهام قتل یا حقوق مهم دیگری است كه در حد اتهام خون باشد و بدون زندانی نمودن استیفاء آن حقوق ممكن نباشد و در این گونه موارد نیز نهایت حقی كه می‎توان سلب نمود، همان آزاد بودن متهم در مدت كشف جرم به خاطر عدم فرار می‎باشد؛ اما سایر حقوق اجتماعی مربوط به مال و عرض و اهل و خانواده، یا كار و شغل و سایر امورات متهم و حتی حضور در نماز جمعه باید كاملا مراعات شود".

و اگر اتهام محاربه یا بغی بر او وارد شود - و آن را نظیر اتهام قتل بدانیم - در این صورت بر فرض جواز زندانی نمودن او، چنین زندانی از قبیل زندان اكتشافی است و مقدار آن نباید از مقدار نیاز بیشتر باشد. و در این مدت كه وی در زندان به سر میبرد اقرار شرعی از او امكان ندارد؛ زیرا امام صادق(ع) فرمود: "هركس در حال ترس و یا در زندان یا در اثر تهدید و یا در حالی كه او را عریان نموده باشند به چیزی اقرار نماید، نباید بر او حد جاری شود." (وسائل الشیعه، ج 18، ص 497)

ه: از مهمترین وسایل كشف اسرار مردم، استفاده از شنودها و دوربین‌های كارگذاشته شده حتی در اماكن خصوصی است كه قباحت آن هم در قانون اساسی و هم در روایات گوشزد شده است. اصل 25 قانون اساسی می گوید: " استراق سمع و هر گونه تجسس ممنوع است".

آیت الله منتظری در این باره می فرماید: "سه دسته هستند كه در روز قیامت دچار عذاب الهی خواهند شد و [آنان را برشمرد تا اینكه فرمود:] از جمله كسی كه به مكالمه دیگران گوش دهد در حالی كه آنان به این كار رضایت ندارند. به گوش‌های چنین كسانی در روز قیامت سرب گداخته خواهند ریخت".

در "نورالثقلین" از طریق "عكرمه" از ابن عباس نقل كرده است كه او گفت : من از پیامبرخدا(ص) شنیدم كه فرمود: "هر كس به سخنان و گفتگوی دیگران گوش بسپارد در حالی كه آنان رضایت ندارند، در روز قیامت به گوش‌های او "آنك" یعنی سرب گداخته می‎ریزند.

و: از مسائلی كه از ملزومات حكومت اسلامی است، داشتن روحیه عفو و نیكی در حاكمان است. این نیكی به طریق اولی شامل حال زندانیان سیاسی كه اغلب فقط به دلیل عدم همسویی كامل فكری و سیاسی با حاكمان به زندانهای محیر العقول محكوم شده اند، می گردد. ( و البته این در حالیست كه در قانون اساسی صراحتاً تأكید می كند كه " هیچكس را نمی توان به صرف داشتن عقیده ای مورد تعرض و مؤاخذه قرار داد.")

آیت الله منتظری در كتاب اسلام دین فطرت صفحه 701 می نویسند: "دولت اسلامی می‎تواند محكومانی را كه به خاطر رعایت نكردن حق الله محكوم شده اند، در برخی شرایط عفو كند و یا كسانی را كه از حقوق فردی یا اجتماعی محروم شده اند عفو كند و محرومیت را از آنها بردارد. حتی در برخی موارد، كه تفصیل آن در كتب فقهی آمده است، می‎توان محكومان مربوط به حق الناس را نیز عفو كرد. "

"در مورد اجرای عفوهای عمومی نباید این گونه تصور كرد كه چون در این عفوها برخی افراد ناشایست نیز بخشیده می‎شوند پس نباید اجرا شود، بلكه این نكته كه ممكن است كسانی در بند بمانند كه ماندن آنها در بند محرومیت جایز نیست، باید مورد توجه قرار گیرد. "

در روایت معتبری از امام باقر(ع) نقل شده است كه : "الندامة علی العفو افضل و ایسر من الندامة علی العقوبة" "پشیمانی در مورد عفو بهتر و آسانتر است از پشیمانی در مورد عقوبت ."

"شایسته است كه هر چند سال یك بار زمامداران مسلمان عفو عمومی اعلام كنند و جز حق الناس كه مدعی خصوصی دارد بقیه موارد را ببخشند و روح عفو و رحمت اسلامی را در جوامع خویش بدمند. بلكه در موارد حق الناس نیز زمینه احقاق حقوق از دست رفته و در نتیجه آزادی زندانی را فراهم آورند. "

ز: یکی از نیازهای انسان به خصوص فرزندان زندانی وجود و دیدن والدین در خانه و در کنار هم، آن‌هم در ایام عید است، علاوه بر آن حق مرخصی و ملاقات خصوصی از دیگر نیازهای همسران زندانی است كه بر عهده حاكمان است.

در خبرها آمده بود که در ایام عید به بسیاری از زندانیان مرخصی داده می شود ولی زندانیان سیاسی از این قاعده مستثنی هستند. آیا همه هزینه تحمل پایین حاکمان در مقابل دگر اندیشان را این همسران و فرزندان باید بپردازند؟ و آیا رواست و اسلامی است که فرزندان خردسال را از فیض حضور پدر آن‌هم در ایام عید محروم نمود؟

ح: از وظایف دیگر حكومت در مقابل زندانی ضامن بودن زندانبان در صورت كوتاهی و زیاده روی است.
آیت الله منتظری در مبانی حكومت اسلامی آورده اند : "اگر زندانبان در تأمین امنیت جایگاه زندانی یا هوا، خوراك، دارو و دیگر نیازمندی‌های ضروری زندگی او كوتاهی كند، و در اثر این كوتاهی زندانی بمیرد و یا بیمار شود، ظاهر این است كه او ضامن است و باید قصاص شود و یا اینكه [در صورت عمدی نبودن این كوتاهی ] دیه او را بپردازد، برای اینكه مرگ و بیماری آن زندانی از نظر عرف به كوتاهی زندانبان نسبت داده می‎شود.
و نیز چنانكه اگر به شخص بیمار ضربه ای بزنند كه به واسطه آن بمیرد، در حالی‌كه معمولا با آن ضربه آدم سالم نمی‌میرد، باز موجب قصاص می‎شود. ا لبته باید توجه داشت كه حكم منحصر به مورد طعام و آب نمی باشد بلكه نسبت به همه نیازمندی‌های حیاتی انسان مانند دارو و غیره نیز شمول دارد، و حتی امثال تهویه و گرم كن و مانند این‌ها را نیز دربرمی‌گیرد."

در پایان مصرّانه از شما گرامیان استدعا دارم که اگر در مورد آزادی این عزیزان اقدامی نمی‌شود لااقل نسبت به مرخصی ایام عید آنان اقدامی جدی بفرمایید تا از این ظلم فاحشی که به این خانواده‌ها می‌شود تا حدودی جلوگیری شود و به این وسیله گامی هر چند کوتاه در جهت استقرار و بقای این جمهوری برداشته شود چرا که "الملک یبقی مع الکفر ولایبقی مع الظلم".

از لطفی که خواهید فرمود سپاسگزارم.
زهرا ربانی املشی
20/12/1390

سید محمد خاتمی: دانشور همواره کوشید تا از دل تیرگی‌های دوران، روزنه‌ای به روشنایی بگشاید

Posted: 10 Mar 2012 07:31 AM PST

جرس: سید محمد خاتمی، رئیس جمهور سابق کشورمان با صدور پیامی درگذشت سیمین دانشور را تسلیت گفت.

متن کامل این پیام بدین شرح است:

بسم‌الله الرحمن الرحیم

بزرگ بانوی دردآشنای ادب و هنر و روشنگری دکتر سیمین دانشور- که رحمت خدا بر او باد!- نیز از میان ما رفت و ساحت اندیشه و قلم را سوگوار ساخت.

او که پربارترین دوران عمر خود را در کنار همسر و همدل والانگر، خلاق و متعهد خود جلال آل احمد سپری کرد، همواره کوشید تا از دل تیرگی‌های دوران، روزنه‌ای به روشنایی بگشاید و آفریننده آثاری گرانسنگ بود و تا انسان دردمند را به عالمی بهتر رهنمون شود، به دنیاداران و دنیاخواران پشت کرد و با سربلندی به دیدار معبود مهربان شتافت.

روانش شاد و یادش گرامی باد!

سیدمحمد خاتمی

امیرارجمند: پیام عدم شرکت موسوی در انتخابات، عدم تغییر شرایط کشور بود

Posted: 10 Mar 2012 06:19 AM PST

جـــرس: مشاور ارشد میرحسین موسوی، تاکید میرحسین و همسرش بر عدم شرکت در انتخابات مجلس نهم را، اعتقاد آنها به عدم تغییر شرایط سیاسی کشور در موقعیت کنونی ذکر کرد.

اردشیر امیر ارجمند، پیرامون رای ندادن موسوی و همسرش در انتخابات مجلس خاطرنشان کرد: آقای مهندس موسوی و خانم دکتر رهنورد در ملاقات با دخترانشان با تاکید بر مواضع خود، از فرزندانشان در مورد انتشار اخبار مربوط به خود تشکر کرده اند.

به گزارش رادیو بی بی سی، سخنگوی شورای هماهنگی راه سبز امید، طی گفتگویی اظهار داشت: "مهندس موسوی و دکتر رهنورد از اخبار مربوط به انتخابات تا حدودی اطلاع داشته و لازم دانسته بودند، اعلام کنند که همانطور که معلوم است در رای گیری شرکت نکرده اند و این دلیلی بر آن است که مهندس موسوی معتقدند شرایط کشور تغییر پیدا نکرده است."

امیر ارجمند خاطرنشان ساخت که "آقای موسوی در بیانیه های مختلف مشخص کرده بودند برای اینکه وضعیت کشور به حالت عادی برگردد باید روندها و روش ها تعییر پیدا بکند و از آنجا که روندها و روشها تغییر پیدا نکرده و احزاب و مطبوعات آزاد نشده اند، همچنان انتخابات بی معنا خواهد بود و ایشان در انتخابات بی معنا شرکت نمی کنند."

مشاور ارشد میرحسین موسوی پیرامون جنجال های پیش آمده در خصوص شرکت محمد خاتمی در انتخابات و پاسخ به این سوال که "آیا موسوی در دیداری که با دخترانش داشته اشاره کرده به این موضوع یا اصلا با خبر بوده از این ماجرا یا خیر؟"، گفت: "وی از رای دادن خاتمی با خبر بوده و بر ضرورت احترام به تصمیم و شخصیت محمد خاتمی تاکید داشته است."

تجمع اعتراضی متقاضیان مسکن مهر

Posted: 10 Mar 2012 05:54 AM PST

جـــرس: به گزارش منابع خبری، جمعی از متقاضیان مسکن مهر به دلیل دریافت نکردن کلید آپارتمان‌های خود که وعده آن داده شده بود، مقابل یک تعاونی مسکن مهر در بریانک تجمع کردند.

به گزارش فارس، جمع کثیری از متقاضیان تعاونی مسکن مهر ۷ منطقه ۱۷ در مقابل تعاونی مسکن مذکور در محله بریانک تجمع کردند.

براساس این گزارش، روز گذشته مقرر شده بود کلید‌های تعدادی از مسکن‌های مهر آماده شده به متقاضیان تحویل داده شود اما واحدهای مسکونی دیگری به این جمعیت حدودا ۲۰۰ نفره نشانه داده شد که واحدهایی نیمه‌کاره بوده و از امکانات اولیه‌ای مانند آب، برق و گاز بهره‌‌مند نبوده است.

شرکت پیمانکار این بخش از تعاونی مسکن مهر نام شرکت را از کیسون به پارسیان بدون اعلام به متقضیان خود تغییر داده که بر این اساس معلوم نیست سرمایه آنها دست کیست و با چه افرادی طرف هستند.

براساس اظهارات افراد تماس گیرنده با خبرگزاری فارس، در حال حاضر متقاضیان با چهار دستگاه‌ اتوبوس و تعداد دیگری با خودروهای شخصی مقابل دفتر تعاونی مسکن مهر ۷ تجمع کرده‌اند و هیچ‌کس جوابگوی آنها نیست.

گزارش مذکور می افزاید این افراد از سال‌ ۸۵ تاکنون در این شرکت ثبت‌نام کرده و مبالغی تا سقف ۱۰ میلیون تومان برای دریافت مسکن مهر پرداخت کرده‌اند.

Sabz Yaani Vatan بخش سوم و چهارم خبرهای جمعه

2012-03-09T20:55:00.001+03:30

روز جمعه بخش سوّم، تحلیل ها و آخرین گزارشات از اعتراضات، بازداشتها، زندان، و بیدادگاهها --- بیانیه ها

روز جمعه بخش چهارم، تحلیل ها و آخرین گزارشات از اعتراضات، بازداشتها، زندان، و بیدادگاهها --- بیانیه ها

Mit freundlichen Grüßen

Shahla Bahardoost

www.bahardoost.org
www.bahardoost.de
www.bahardoost.info

Sabz Yaani Vatan بخش دوم خبرهای جمعه

2012-03-09T19:27:00.000+03:30

روز جمعه بخش دوّم، تحلیل ها و آخرین گزارشات از اعتراضات، بازداشتها، زندان، و بیدادگاهها --- بیانیه ها

Mit freundlichen Grüßen

Shahla Bahardoost

www.bahardoost.org
www.bahardoost.de
www.bahardoost.info

Sabz Yaani Vatan روز جمعه بخش اول خبرها

2012-03-09T03:00:00.001+03:30

روز جمعه بخش اوّل، تحلیل ها و آخرین گزارشات از اعتراضات، بازداشتها، زندان، و بیدادگاهها --- بیانیه ها

Mit freundlichen Grüßen

Shahla Bahardoost

www.bahardoost.org
www.bahardoost.de
www.bahardoost.info

Sabz Yaani Vatan بخش سوم خبرهای پنجشنبه

2012-03-09T02:53:00.000+03:30

روز پنجشنبه بخش سوّم، تحلیل ها و آخرین گزارشات از اعتراضات، بازداشتها، زندان، و بیدادگاهها --- بیانیه ها

Mit freundlichen Grüßen

Shahla Bahardoost

www.bahardoost.org
www.bahardoost.de
www.bahardoost.info

http://www.fidh.org/Lahidji-Human-Rights-Council?var_mode=calcul

شورای حقوق بشر سازمان ملل باید ماموریت گزارشگر ویژه را تمدید کند

2012-03-09T00:26:00.000+03:30

شورای حقوق بشر سازمان ملل باید ماموریت گزارشگر ویژه را تمدید کند

عبدالکریم لاهیجی وضعیت وخیم حقوق بشر در ایران را در نشست شورای حقوق بشر تشریح می کند

روز دوشنبه 12 مارس 2012 (22 اسفند 1390) پس از ارایه گزارش آقای احمد شهید (گزارشگر ویژه حقوق بشر در باره ایران) به شورای حقوق بشر سازمان ملل در ژنو، دکتر عبدالکریم لاهیجی، نایب رییس «فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر» و رییس «جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران»، موارد تازه تر نقض حقوق بشر را که پس از تنظیم گزارش آقای احمد شهید در ظرف یک ماه گذشته در ایران رخ داده و و وضعیت وخیم حقوق بشر در ایران را در سخنانی برای نمایندگان شرکت کننده در شورای حقوق بشر تشریح خواهد کرد. آقای لاهیجی می گوید شورای حقوق بشر سازمان ملل به احتمال قریب به یقین ماموریت احمد شهید را تمدید خواهد کرد.

در آستانه جلسه روز دوشنبه شورای حقوق بشر رادیو دویچه وله گفتگوی مشروحی با آقای لاهیجی در باره وضعیت وخیم حقوق بشر در ایران به مناسبت گزارش آقای احمد شهید انجام داده است که متن کامل آن به پیوست است.

در پی آن، گفتگوی رادیو بین المللی فرانسه با آقای لاهیجی را در باره حمله گسترده دولتمردان جمهوری اسلامی به مدافعان حقوق بشر و دیگر مبارزان راه آزادی در ایران به مناسبت حکم های سنگین زندان علیه عبدالفتاح سلطانی و نرگس محمدی، می توانید بشنوید.

جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران

(عضو فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر)

لاهیجی: راه ندادن احمد شهید، مهم‌ترین دلیل نقض حقوق‌بشر است

سخنگوی حقوق بشر مجلس ایران، دومین گزارش احمد شهید را فاقد هرگونه ارزش حقوقی و قانونی و اثر "سیلی‌ای" دانست که انتخابات اخیر ایران به "دشمن" زد. دکتر لاهیجی می‌گوید ایران چاره‌ای جز انکار این گزارش ندارد

دویچه‌وله: آقای دکتر لاهیجی! دومین گزارش احمد شهید در مورد وضعیت حقوق بشر در ایران منتشر شد. این گزارش در حالی تهیه شده که تا کنون اجازه‌ی ورود به ایران به احمد شهید داده نشده و او نتوانسته با هیچ کدام از زندانیان سیاسی و یا خانواده‌های آنان در داخل ایران دیدار کند. با توجه به این که این گزارش دورادور نگاشته شده، اهمیت‌اش را چه طور ارزیابی می‌کنید؟

بشنوید: گفت و گو با عبدالکریم لاهیجی

http://www.dw.de/popups/popup_single_mediaplayer/0,,15795494_type_audio_struct_2191_contentId_15796483,00.html

دکتر عبدالکریم لاهیجی: توجه داشته باشید که این نخستین گزارش کاملی‌ست که آقای احمد شهید می‌دهد. برای این که در اولین گزارشش که خطاب به مجمع عمومی بود، گفته بود که با توجه به این که بیش از دو ماه از شروع مأموریتش نمی‌گذرد، بنابراین این گزارش موقتی ا‌ست. جمهوری اسلامی تصور می‌کرد که با عدم صدور ویزا برای احمد شهید، او نتواند گزارشی از وضعیت حقوق بشر در ایران تهیه کند، اما این گزارش نشان می‌دهد که آن‌ها در تحلیل‌های خودشان اشتباه کردند، به چند دلیل: نخست این که وضعیت حقوق بشر در ایران به قدری وخیم است که حتی ما مدافعان حقوق بشر هم که متأسفانه ناگزیر از اقامت در خارج ازایران هستیم، طی سال‌های گذشته ثابت کرده‌ایم که دادن گزارشی نسبی از وضعیت حقوق بشر در ایران به مجامع بین‌المللی کار بسیار سختی نیست.

صدور حکم محکومیت ۱۸ ساله برای عبدالفتاح سلطانی و محکومیت شش ساله برای نرگس محمدی، که جرمی به غیر از مبارزه برای حقوق بشر در ایران ندارند، دیگر جای سئوالی باقی نمی‌گذارد که وضعیت حقوق بشر در ایران به چه شکل و به چه گونه‌ای هست. سازمان‌های حقوق بشر طی این مدت گزارش‌های جامعی از وضعیت حقوق بشر به احمد شهید داده‌اند. احمد شهید خودش در شهرها و کشورهای مختلف در ژنو، پاریس، آلمان، بلژیک با بسیاری از شاهدان نقض حقوق‌بشر صحبت کرده و در این گزارش خودش می‌گوید با ۸۰ تن از شاهدان عینی نقض حقوق بشر گفت‌وگو کرده است. بنابراین نه او مدعی‌ست و نه ما چنین ادعایی داریم که گزارش آقای احمد شهید گزارش کاملی‌ست. ولی تا آن حد که می‌توانسته گزارش بسیار جامعی به شورای حقوق بشر سازمان ملل داده است.

خبر صدور احکام و برخی موارد دیگر بدیهی‌ست که همه جا منتشر می‌شود. ولی مثلاً در مورد مسئله تجاوز در زندان‌ها، وضعیت داخلی زندان‌ها، اعدام‌های پنهانی، این‌ها چیزهایی‌ست که آقای احمد شهید خودش نتوانسته برود و در موردشان مستندات جمع کند. با توجه به این مسئله چه قدر این گزارش می‌تواند برای جامعه بین‌المللی مستدل برآورد شود؟

در مورد اعدام‌های پنهانی‌ گزارش آقای احمد شهید متکی‌ست بر گزارش‌هایی که ما داده‌ایم. گزارش‌های ما متکی‌ست بر شهادت بعضی از زندانیانی که آن موقع در زندان مشهد بودند. در ارتباط با شکنجه و تجاوز، آقای احمد شهید می‌گوید با ۸۰ تن از کسانی که پس از وقایع انتخابات در ایران بودند گفت‌وگو کرده. بنابراین مسلم است که اظهارات آن‌ها مستند بر مشاهدات‌شان است. آن‌ها چیزی را جعل نکرده‌اند.

علاوه براین اگر احمد شهید هم به ایران برود و شهادت برخی از شاهدان نقض حقوق بشر را بازتاب دهد، باز هرکسی می‌تواند بگوید او دروغ گفته است. می‌خواهم بگویم ارزیابی شهادت شاهدان نقض حقوق بشر و به طور کلی ارزیابی شهادت در صلاحیت قاضی است یا آن مراجعی که به این شهادت‌ها رسیدگی می‌کنند. بنابراین، با توجه به این که شورای حقوق بشر کارش را آغاز کرده و قرار است آقای احمد شهید در روز دوشنبه آینده در شورای حقوق بشر درباره‌ی این گزارش صحبت کند، از الان می‌شود گفت که شورای حقوق بشر که مرجع رسیدگی به این گزارش است چه تصمیمی خواهد گرفت.

ولی یک موضوع را هم من به‌عنوان وکیل دادگستری عرض می‌کنم. اگر جمهوری اسلامی ریگی به کفش‌اش نبود، اگر مقامات جمهوری اسلامی مدعی بوده و هستند که گزارش آقای احمد شهید متکی بر اسناد و مدارک نیست، چرا از صدور ویزا برای احمد شهید خودداری کرده‌اند؟ چرا نگذاشته‌اند و نمی‌گذارند که احمد شهید به ایران برود تا از نزدیک موارد نقض حقوق بشر را رسیدگی کند و به ادعاهای مقامات جمهوری اسلامی هم گوش دهد؟ احمد شهید اگر به ایران برود، دیدارهای او یکطرفه نخواهد بود. اول مقامات جمهوری اسلامی هستند که او را دعوت می‌کنند و بنابراین به او اطلاعات کافی را خواهند داد. طرف دیگر قضیه قربانیان نقض حقوق بشر و مدافعان حقوق بشر هستند. به همین دلیل طی شش سال گذشته هیچ یک از گزارشگران موضوعی نتوانسته‌اند به ایران بروند. بنابراین وقتی درهای ایران را بر روی گزارشگران حقوق بشر به طور کلی می‌بندند، این نشان می‌دهد که وضعیت حقوق بشر در ایران در چه سطحی هست.

در اولین واکنش رسمی‌ای که ایران داشته، سخنگوی کمیته حقوق بشر مجلس گفته است که این گزارش از کمترین ازرش حقوقی و قانونی هم برخوردار نیست. از نظر عملی هم ما می‌بینیم که مثلاً به طور مشخص در این گزارش آقای احمد شهید به مصونیت قضایی آقای قاضی مرتضوی اعتراض کرده ولی از طرف دیگر ما می‌بینیم که آقای مرتضوی را بر صندلی ریاست سازمان تأمین اجتماعی نشانده‌اند. یعنی این که انگار اصلاً این گزارش برای ایران مهم نیست. درست است؟

اولا این خیلی جالب است که در جمهوری اسلامی هر ارگانی یک مسئول حقوق بشر دارد. محمدجواد لاریجانی سخنگوی قوه قضاییه شخص واقعاً وقیحی است. او در حضور من در شورای حقوق بشر گفت که سنگسار شکنجه نیست. خب، وقتی آدم بی‌آزرمی در مقام رسمی سخنگوی قوه قضایی‌ قرار بگیرد، دیگر پاسخی را برای من و دیگر مدافعان حقوق بشر نمی‌گذارد. همین وضع را برادر او به‌عنوان رئیس قوه قضاییه هم دارد که او هم دیدید چه مسائلی را عنوان کرده بود و حالا مسئول حقوق بشر قوه مقننه موضوع‌هایی را می‌گوید.

براساس گزارش‌های روزنامه‌های داخلی در ایران به طور متوسط روزی دو نفر اعدام می‌شوند و ایران در ارتباط با اعدام اولین کشور در دنیا است، حتی می‌توانم بگویم در چین هم وضع به این صورت نیست که یک وکیل دادگستری را به اتهام یا به جرم دفاع از زندانیان سیاسی به ۱۸ سال زندان محکوم کنند. بنابراین مسلم است که آن‌ها می‌گویند گزارش احمد شهید ارزش و اعتباری ندارد. برای این که اگر بگویند اعتبار دارد، باید فردایش عبدالفتاح سلطانی، سیف‌زاده و ۴۲ روزنامه‌نگار همکار شما را که الان زندانی هستند آزاد کنند. ما در روز جهانی حقوق زن هستیم. همکار من نسرین ستوده، بهاره هدایت و ده‌ها زن دیگر به جرم دفاع از حقوق زن و درخواست حقوق برابر مثل جنایتکاران در زندان‌های ایران هستند. اگر بخواهند گزارش آقای احمد شهید را بپذیرند، این اعمال‌شان را چه طوری توجیه کنند؟ بنابراین در مقابل یک چنین واقعیت‌های سنگینی خب مسلم است که باید گزارش احمد شهید را رد کنند.

قدم بعدی در شورای حقوق بشر یا در مجمع عمومی چه خواهد بود؟ آیا این گزارش آخرین گزارش است یا گزارش‌های بعدی قرار است منتشر شود؟

همان طور که گفتم دوشنبه (۱۲ مارس، ۲۲ اسفند) قرار است که آقای احمد شهید در شورای حقوق بشر درباره‌ی گزارشش صحبت کند. ما مدافعان حقوق بشر هم آنجا هستیم، یعنی سازمان‌های بین‌المللی حقوق بشر و ما هم توضیحات خودمان را خواهیم داد و بعد اتخاذ تصمیم با شورای حقوق بشر است و به احتمال قریب به یقین شورای حقوق بشر مأموریت آقای احمد شهید را تجدید خواهد کرد. به لحاظ این که احمد شهید نتوانسته به ایران برود، این گزارش جامع و کامل نیست.

نه فقط احمد شهید، ما هم نمی‌دانیم که در زندان‌های جمهوری اسلامی چه می‌گذرد. ما هم به تمام مسائل و ابعاد نقض حقوق بشر آگاهی نداریم. بیشتر توجه ما مثلاً به تهران است، به زندان اوین تهران است. ما نمی‌دانیم در شهرستان‌ها چه می‌گذرد. وقتی می‌گویند نقض حقوق بشر در ایران، منظور همه‌ی ایران است. در ارتباط با وضعیت اقلیت‌های قومی ما واقعاً نمی‌دانیم در کردستان و بلوچستان که نقطه فشار جمهوری اسلامی است چه می‌گذرد. بنابراین مسلم است که شورای حقوق بشر برای این که گزارشگر ویژه بتواند ابعاد نقض حقوق بشر در ایران را تعیین کرده و گزارش کامل‌تری بدهد، به احتمال قریب به یقین باید مأموریت آقای احمد شهید را تجدید کند و آقای احمد شهید بتواند در دوره‌ی جدید مأموریتش گزارش کاملتری به مجمع عمومی سازمان ملل در ماه دسامبر آینده تسلیم کند.

مصاحبه‌گر: میترا شجاعی

تحریریه: جواد طالعی

http://www.dw.de/dw/article/0,,15796483,00.html#

***************

رادیو بین المللی فرانسه نیز به مناسبت حکم های سنگین زندان علیه عبدالفتاح سلطانی و نرگس محمدی، گفتگویی با دکتر عبدالکریم لاهیجی در باره حمله گسترده دولتمردان جمهوری اسلامی به مدافعان حقوق بشر و دیگر مبارزان راه آزادی در ایران انجام داده است. آقای لاهیجی در این گفتگو دلایل این سرکوب و اختناق گسترده را مورد بررسی قرار داده است.

فایل صوتی گفتگو نیز به پیوست است

خلاصه گزارش رادیو بین المللی فرانسه در باره بیانیه های برنامه نظارت بر حمایت از مدافعان حقوق بشر که خواستار لغو احکام نرگس محمدی و عبدالفتاح سلطانی شده است در زیر آمده است

گفتگو را در اینجا یا از فایل صوتی پیوست بشنوید

http://telechargement.rfi.fr.edgesuite.net/rfi/persan/audio/modules/actu/201203/Perspective_2_Lahiji_07_03_2012.mp3

"برنامه نظارت بر حمایت از مدافعان حقوق بشر" که برنامه مشترک "فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشری" و "سازمان جهانی مبارزه با شکنجه" است، با انتشار بیانیه ای آزار و اذیت قضائی علیه اعضای کانون مدافعان حقوق بشر و تمامی مدافعان حقوق بشر محکوم کرد.

در این بیانیه، برنامه نظارت بر حمایت از مدافعان حقوق بشر از مقامات جمهوری اسلامی به تاکید خواسته است تا فوری و بدون قید و شرط به آزار و اذیت مدافعان حقوق بشر و از جمله نرگس محمدی، سخنگو و نائب رئیس کانون مدافعان حقوق بشر پایان دهند و تمام مدافعان حقوق بشر را که در بازداشت خودسرانه به سر می برند آزاد نمایند.

نرگس محمدی، سخنگو و نائب رئیس کانون مدافعان حقوق بشر، در حکمی که روز 14 اسفند به وی ابلاغ شد به شش سال زندان محکوم گردید.

چند روز پیش از آن عبدالفتاح سلطانی، وکیل دادگستری و از بنیانگذاران کانون مدافعان حقوق بشر، به 18 سال زندان در تبعید در شهر دورافتاده برازجان محکوم شد.

پس از انتخابات بحث برانگیز ریاست جمهوری خرداد 1388 چندین عضو دیگر کانون مدافعان حقوق بشر مورد آزار قضائی و نیز رفتار تبعیض آمیز در طول بازداشت قرار گرفتند.

محمدعلی دادخواه، محمد سیف زاده، عبدالرضا تاجیک، نسرین ستوده و چند تن دیگر از اعضای کانون مدافعان حقوق بشر با فشار کیفری شدید روبرو شده اند.

برنامه نظارت بر حمایت از مدافعان حقوق بشر از دولتمردان جمهوری اسلامی خواسته تا "اعلامیه سازمان ملل درباره مدافعان حقوق بشر، اعلامیه جهانی حقوق بشر و معاهده های بین المللی حقوق بشر را که ایران تصویب کرده، رعایت کنند.

----------------------------------------------

lddhi(at)fidh.net (جامعه ی دفاع از حقوق بشر در ایران (عضو فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر

Twitter: http://twitter.com/humanrightsiran

صفحه ایرانِ فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر

http://www.fidh.org/-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-

Iran Page of FIDH:
http://www.fidh.org/-Iran,228-

جنبش راه سبز - خبرنامه

2012-03-08T21:36:00.001+03:30

جنبش راه سبز - خبرنامه

جای خالی انسان در غياب خدا
طوفان توییت در حمایت از دکتر خزعلی
به ياد احسان هوشمند
بازتاب رای خاتمی
ما و خاتمی
داستان حقیقی مردی که خود را رهروی او می خوانند..
تاراج بیت المال
از آن خواهر‌زاده تا این خواهر‌زاده
انتشارات ثالث به جمع ناشران بلاتکلیف و معلق پیوست
محکومیت احمد غلامی، فعال مطبوعاتی، به یک سال حبس تعلیقی

جای خالی انسان در غياب خدا

Posted: 08 Mar 2012 09:24 AM PST

داریوش محمد پور

نقدی بر مقاله «طرح‌واره‌ای از عرفان مدرن»؛ عرفانِ فارغ از مفهوم حقیقت متعالی و فارغ از حقیقت‌جويی.

۱
در مقاله‌ای با عنوان «طرح‌واره‌ای از عرفان مدرن» مغز مدعای سروش دباغ اين است که جهان مدرن اقتضا می‌کند که به درک تازه‌ای از عرفان برسيم و عرفان کلاسيک را پس پشت بگذاریم. پيشنهاد او، دست‌کم به طور حداقلی، روی آوردن به چيزی است که در گفتار او «عرفان مدرن» ناميده می‌شود. نويسنده برای اين عرفان مدرن، ویژگی‌هايی را بر شمرده است و برای عرفان کلاسيک هم خصوصياتی را آورده است که گويا قرار است ويژگی‌های «عرفان مدرن» آن را از عرفان کلاسيک متمايز کند تا بشر امروزی بهتر و راحت‌تر بتواند به مقوله‌ای به اسم عرفان در جهان مدرن روی بياورد و هم‌چنان معنوی زيست کند. يکی از مضامين برجسته اما تصريح‌ناشده‌ی این مقاله اين است که در این «عرفان مدرن» خدای اديان ابراهیمی و «عرفان کلاسيک» نه نقش چندانی دارد و نه اساساً حضوری دارد. به عبارت دقیق‌تر، «عرفان مدرن» يعنی عرفان فارغ از مفهوم حقیقت متعالی و فارغ از حقیقت‌جويی.

يکی از محورهای اصلی بحث در چنين موضوعی قاعدتاً باید طرح مسأله باشد و نشان دادن ميزان اصيل بودن آن از حيث پرداختن به امور واقعی. سپس نويسنده باید راه‌حل پيشنهادی خود را عرضه کند و شيوه‌های حل مسأله را. در مقاله‌ی حاضر، هم طرح مسأله مبهم است و هم شيوه‌های پيشنهادی حل مسأله کمکی به گشايش آن نمی‌کند.

سبک نگارش

بديهی است که نويسندگان مختلف سبک‌های مختلفی را برای تقرير مدعيات‌شان بر می‌گزينند. بعضی از سبک و عبارت‌پردازی‌هايی کهن استفاده می‌کنند و گروهی به زبان و سبکی مدرن و امروزی‌تر روی می‌آورند. بعضی متون دموکراتيک‌تر نوشته می‌شوند و ارتباط بهتری با مخاطب برقرار می‌کنند و بعضی از منظری بالاتر و با ارتفاع نسبت به مخاطب برخورد می‌کنند. هر چند سبک‌های مختلف می‌توانند به خودی خود ارزش‌گذاری شوند ولی هم‌چنان تا زمانی که ارايه‌ی مطلب به انتقال اصل معنا صدمه‌ای وارد نکند، چه بسا بتوان از تفاوت سبک‌ها عبور کرد. مقاله‌ی مزبور مشحون از سجع‌های مکرر و قافيه‌پردازی‌های فراوانی است که بيش از آن‌که به تثبيت و تحکيم مدعای نويسنده کمک کند، نقش اصلی‌اش تزيين و آهنگين کردن متن است بدون اين‌که سهم قابل‌ملاحظه‌ای در تقرير مدعای اصلی داشته باشد. از اين رو، اين متن را می‌شد بدون مجال دادن به بروز سجع‌پردازی‌های مکرر و استفاده‌ی سنگين از پاره‌ای استعارات و تشبيهات غيرضروری، نوشت. این صنايع و آرايه‌های لفظی و استفاده‌ی بعضاً نا به جا از آن‌ها، متن را دچار سستی و پستی‌ و بلندی‌های گاه مخل و ملال‌آور می‌کند.

ادبيات بحث

يکی از کمبودهای متن اين است که در بسياری از موارد اصطلاحات و تعابيری به کار رفته‌اند که دست‌کم يک «تعريف کاری» مناسب از آن‌ها ارايه نشده‌ است تا بتوان بحث را با انسجام پيش برد، متن را از دايره‌ی نقدپذيری خارج می‌کند و باعث ابهام در فهم مراد نويسنده می‌شود. از آن جمله است استفاده از تعبير «مدرنيته» و «ايده‌های مدرنيستی» بدون اين‌که دقيقاً مشخص باشد ويژگی‌های اين مدرنيته چی‌ست. به طور مشخص، مدرنيته به مثابه‌ی پروژه‌ای اروپامحور که پيوند تنگانگی با مسيحيت داشته است، به ويژه در آثار ماکس وبر، به نحوی مستوفا نقد شده است هر چند هم‌چنان در ادبيات مربوط به مدرنيته، غلبه و سيطره هم‌چنان با اين نگاه اروپامحور است (که گاهی به روشنی نشانه‌هايی از رويکردهای اورينتاليستی نيز در آن مشهود است). هم‌چنين استفاده از تعبير «عقلانيت نقاد» بدون ارايه‌ی تعریف روشن يا موضوعيت آن در بحث اصلی نويسنده يا استفاده از اصطلاح «رئاليسم پيچيده» و «عقلانيت» خام.

مقاله، فاقد طرح مشخص و روشنی از متدولوژی به کار رفته در مقاله است. نويسنده با عنايت و التفات ويژه‌ای به دان کيوپيت، گويا از نوعی الاهيات مسيحی دفاع می‌کند که در آن انسان‌گرايی نقش برجسته‌ای دارد. رويکرد دان کيوپيت البته در جهان مسيحی جنجال‌برانگيز بوده است و نقدهای بسياری را متوجه خود کرده است. مضمون محوری مدعيات دان کيوپيت این است که تحولات جهان مدرن، زمينه‌ساز شکل‌گيری جهان‌بینی تازه‌ای شده است که خردگرا و تجربه‌گراست و در نتيجه روحيه‌ای شکاکانه دارد که به نوبه‌ی خود منجر به برداشتی انسان‌محور و فردگرايانه از دین می‌شود. تفسير جدید کيپويت از مسيحيت متشکل از‌روايت‌هايی است که در کانون آن می‌توان چهره‌هايی مثل داروين، فرويد، يونگ، شوايتزر، کانت، مارکس جوان، کی‌يرکه‌گار، نيچه و ويتنگشتاين را ديد که در آن از يک برداشت «جديد» از دين دفاع می‌شود که از «واقع‌گرايی» روگردان است و «کاملاً انسانی» است و الاهياتی دارد «مانند هنر» که «معنوی» و «اخلاقی» است به جای اين‌که «تعبدی» و «جزم‌انديشانه» باشد.

اين تلقی کيوپيت – حتی اگر در قابلیت کاربرد و تسری آن به حوزه‌ی اسلام و عرفان اسلامی-ايرانی مناقشه نکنیم – به نوبه‌ی خود محل نقد است. نخستين مشکل این نوع رويکرد به مسأله اين است که به شدت اروپامحور است. کيوپيت درباره‌ی مسيحيتی سخن می‌گويد که اساساً مسيحيت اروپای غربی است و اگر بخواهيم سخنان او را به مسيحيت موجود در مثلاً آفريقا، يا آمريکای جنوبی تعميم بدهيم به مشکلات جدی بر می‌خوريم. مشکل رويکرد کيوپيت که به پيروی از ويتگنشتاين متأخر بسط يافته است اين است که اساساً وجود امر قدسی منتفی می‌شود و امر قدسی صرفاً به نوعی برساخته‌ی بازی‌های زبانی و شيوه‌ی زيست افراد و سنت‌های مألوف آن‌ها تقلیل داده می‌شود.

البته ترديدی نيست که پس از ظهور مدرنيته تحولات عقلانی چشم‌گيری با پيامدهای عظيمی رخ داده است. اما چيزی که جای بحث جدی دارد – و به ويژه در قرن حاضر – به شدت نقد شده است آن ايدئولوژی‌ای است که در متن و بطن مدرنيته شکل گرفته و بخشی از آن شده است. در مقاله‌ی نويسنده، چنان‌که همدلی غيرمنتقدانه‌ی او با کيوپيت هم اين نکته را آشکار می‌کند، «جهان مدرن» به سادگی مفروض گرفته شده و برای آن مشروعيتی به رسميت شناخته شده است چنان که گويی جهان مدرن با گسستی ناگهانی از جهان ماقبل مدرن جدا شده است و آن‌چه در جهان ماقبل مدرن مشروعیت داشته بیش از این مشروعیت ندارد.

گذشته از اين، دقيقاً روشن نيست که ارجاع نويسنده به آراء کيوپيت چه رويکردی دارد. اگر نويسنده در واقع از آراء کيوپيت دفاع می‌کند و پاره‌ای از عقايد او را بيان می‌کند، روايتِ حاضر، روايت شسته‌رفته و منسجمی از آراء او نيست. حتی به فرض روايت دقيق و منسجم آراء کيوپيت، او مرجع قابل‌اعتمادی در اين بحث نيست و نظريه‌‌ی او در غنی‌ترين روايت‌اش، نظريه‌ای است فقير که به شدت نقد شده است.

جای خالی ادله

یکی از مدعيات محوری مقاله درباره ی چیزی که نویسنده «عرفان کلاسيک» می‌نامد اين است که عرفان کلاسيک، مبتنی بر يک «نگاهِ غايت‌محور ارسطويی» و «ثنويت وجودشناختی افلاطونی» است. نويسنده نيازی نديده است که توضيح بدهد که: ۱) این تعابير دقيقاً چه معنايی دارند و متضمن چه پيامدهای الاهياتی و عرفانی می‌توانند باشند؛ و ۲) چگونه اين نگاهِ غايت‌محور و ثنويت‌ وجودشناختی ذاتی تمام گستره‌ی عرفان کلاسيک است. در مواردی که از اصطلاحات «غايت‌محوری ارسطويی» و «ثنويت‌ وجودشناختی افلاطونی» سخن گفته می‌شود، گويا با حسن تعبيری از «حيات پس از مرگ» و «قايل شدن به معنا و باطن برای صورت و ظاهر عالم» است. اگر فرض کنيم که اين دو مقوله (يعنی حيات پس از مرگ و قایل شدن به باطنی در برابر ظاهر) بخشی از عرفان مدرن مورد نظر نويسنده نيست، خوب است به جای استفاده از اصطلاحات فوق يا در کنارشان، به همين تعابیر آشناتر تصريح شود تا مرزبندی روشنی ميان دو مقوله‌ی عرفان کلاسيک و مدرن مد نظر نويسنده داشته باشيم.

اين ابهام در جایی بيشتر خود را نشان می‌دهد که نويسنده از يک کل واحد به نام عرفان کلاسيک سخن می‌گويد که در آن می‌توان غزالی، عطار و مولوی را زير چتری واحد قرار داد. هر چند در ابتدای مقاله، نويسنده برآمدن «ايده‌های عرفانی و معنوی» از «دل سنت اسلامی و ميراث فرهنگی مسلمانان» را مترادف با «عرفان کلاسيک» می‌گيرد و گويی عبور از اين «سنت اسلامی» و «ميراث فرهنگی مسلمانان» همان چيزی است که «عرفان مدرن» مطلوب و مورد نظر نويسنده را تعريف می‌کند.

در عرفان اسلامی-ايرانی با يک کل واحد و تلقی يکدست و يکپارچه‌ای از عرفان رو به رو نيستيم. چنان‌که محمدرضا شفیعی کدکنی در توصيف تصوف آورده است، تصوف – يا عرفان – برخورد هنری کردن با مذهب است. و این برخورد هنری، لزوماً محبوس و مقيد به هيچ‌کدام از دو مقوله‌ی مورد اشاره‌ی نويسنده (يعنی غايت‌محوری ارسطويی و ثنويت‌ وجودشناختی افلاطونی) نيست. نمونه‌های برجسته‌ی اين تفاوت‌ها را می‌توان در عرفان ابوسعيد ابوالخير، ابوالحسن خرقانی و عين‌القضات همدانی يافت.

برای مدعيات ذکر شده در مقاله‌ی فوق حتی يک استدلال هم وجود ندارد. اگر بحث نويسنده در ما نحن فيه، در حوزه‌ی فلسفه‌ی عرفان است، نيازمند استدلال فلسفی هستيم که جای آن در نوشته خالی است. اگر نويسنده از تاريخ عرفان سخن می‌گويد، هم‌چنان نيازمند بحث تاريخی هستيم که باز هم نشانی از آن در اين مقاله نيست. نويسنده ممکن است بخواهد از موضع تجربه‌ی ذوقی و شخصی سخن بگويد، يا مثلاً در کسوت پير طریقت، بخواهد مواجيد خود را بيان کند که نيازمند روش‌هايی شهودی است. از اين حيث، مقاله‌ی حاضر از هر نوع برهانی خالی است و بيش از هر چيز، به برداشتی ادبی، تفسير شعری يا شرح شعر (با توجه به کثرت نقل اشعار از فقط يکی دو شاعر خاص) شباهت دارد. اين شيوه‌ی تبيين مطلب، به هيچ رو کاری نظری نيست و احتمالاً حداکثر مروری ادبی است، که مقاله در اين زمينه هم توفيقی ندارد. حتی در بخش‌هایی که اشعار مولوی نقل می‌شود – و شباهت‌هايی ميان مولوی و سپهری، فی‌المثل، يافت می‌شود – باز هم بايد نظریه‌ی تفسير ادبی متن روشن باشد که با چه متدی اين کار تطبیقی انجام شده است. آيا متد کار زبان‌شناختی است؟ يا معناشناختی؟ نويسنده نقد تاريخی می‌کند يا نقد مفهومی؟ به هر حال، بايد متد کار مشخص باشد و در حد نقد ادبی هم مشخص نيست، صورت حاضر مقاله راه به جايی ببرد.

۲
نويسنده در بندهای بعدی بدون ارایه‌ی دلایل موجه و قابل دفاع مرزی پر رنگ ميان «عرفان کلاسيک» و «عرفان مدرن» می‌کشد (درست همان‌طور که به اقتفای کيوپيت اختلاف فاحشی و شکافی پرناشدنی ميان مدرنيته و جهان ماقبل مدرن را تلويحاً در متن مقاله مندرج کرده است). سپس بدون اين‌که مقدمات اصلی پرسش را به خوبی روشن کرده باشد، به سراغ اين سؤال‌ها می‌رود که: «آیا نگاه عرفانی داشتن به هستی، به عرفان کلاسیک منحصر می‌شود و سراغ‌گرفتن از عرفان مدرن، نوعی تناقض‌گویی است و محلی از اعراب ندارد؟ اگر می‌توان از عرفان مدرن سخن گفت، چه تشابه و تفاوتی است میان عرفان کلاسیک و عرفان مدرن؟».

در سراسر نوشته، به هيچ عارف کلاسيکی ارجاع داده نشده و نقل قول مستقيمی از او نشده است الا به ابياتی از غزليات و مثنوی مولوی. فارغ از این‌که حتی در روايت مولوی هم نويسنده تنها يک تفسير از سخنان او را، که به صراحت سازگار با اصل مدعای نويسنده است ارائه می‌کند چنان‌که گويی در اینجا صافی‌ای وجود دارد که پيشاپيش مواضع مولوی از آن عبور می‌کند تا در خدمت موجه کردن اصل مدعای نویسنده قرار بگیرد. موجه‌سازی حتی اگر امکان‌پذير هم باشد، فاقد شأن معرفتی است. در این مقاله هيچ اشاره‌ای به آراء غزالی و عطار که از آن‌ها ياد می‌شود، نشده است. مهم‌تر از آن، چشم‌پوشی نويسنده از آراء و عقاید ساير عارفان مسلمان/ايرانی مدعای نويسنده را درباره‌ی ويژگی‌های عرفان کلاسيک (در برابر «عرفان مدرن» محل ادعای او)، جای خالی ادبیات مربوط به بحث را بيشتر نمايان می‌کند. نويسنده به اين نکته التفات دارد که اگر بحث مسأله‌محور باشد، نيازی نيست به اين‌که از همه‌ی عارفان کلاسيک شاهد بياورد (به اين دلیل ساده که تأييد کمکی به تقويت مدعا نمی‌کند) بلکه نشان دادن تفاوت‌ها و تمایزهای عارفان مختلف، می‌تواند آشکار کند که آن تصوير يکدست و يک‌پارچه‌ای که از عرفان کلاسيک ارايه می‌شود، تصوير نادقیقی است. هم‌چنين بايد بررسی کرد که آيا نويسنده جايی را برای نقدپذيری مدعای مطروحه باز می‌گذارد يا صرفاً با رويکرد نقل روايتی (بدون اين‌که دغدغه‌ی صدق و کذب در ميان باشد) طرح مدعا شده است.

به طور مشخص، تلقی نويسنده از فنای «اراده»ی سالک در عرفان کلاسيک، تلقی نادقیق و نادرستی است که مبتنی بر تنگ گرفتن دايره‌ی عرفان و برجسته کردن شخص مولوی به مثابه‌ی مثل اعلای عرفان کلاسيک است (که تازه در آن هم می‌شود تشکيک کرد و با روايتی متفاوت می‌توان نقش «اراده»ی سالک را در نگاه عارفانه‌ی مولوی برجسته ديد؛ درست بر خلاف تلقی نويسنده). کار وقتی دشوارتر می‌شود که در کنار مولوی، تکثر حیرت‌آور آراء ساير عارفان مسلمان/ايرانی را نيز مشاهده کنيم.

نويسنده در ادامه‌ی همين ادعا درباره‌ی فنای اراده‌ی سالک در عرفان کلاسيک به حافظ متشبث می‌شود (و تلويحاً او را ميان عارفان قرار می‌دهد): « در عرفان کلاسیک، بهترین عارف آن است که در میان نباشد: «تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز»». البته او بعدتر در جايی که به نقش «خوف» و «عشق» در عرفان غزالی، سنايی، عطار و مولوی اشاره دارد، بلافاصله متفطن اين نکته می‌شود که تفاوتی گوهری ميان حافظ – و سعدی – و اين نام‌برداران عرفان وجود دارد و می‌افزايد: «حافظ و سعدی دراین میان استثنا هستند». همين جمله البته نشان می‌دهد که در طرح و الگوی او، دست‌کم دو استثناء وجود دارد که خود او نيز از آن آگاه است. البته موارد استثناء بسيار بيش از اين‌هاست و تنها در حافظ يا سعدی (به فرض عارف قلمداد کردن آن‌ها) منحصر نمی‌شود. عين‌القضات همدانی یک نمونه‌ی برجسته از اين عارفان است که بسياری از برداشت‌های نويسنده درباره‌ی اين «عرفان کلاسيک» را نقض می‌کند. اهميت اين نکته در آن است که اگر با رویکردی حل‌مسأله‌ای با موضوع برخورد شود، عارفان کلاسيک دیگر می‌توانند نشان بدهند که چه بسا از اساس مدعای مطروحه آن اندازه بزرگ نباشد که نيازمند چنين بازنگری بنيادينی باشد.

در هيچ جای مقاله روشن نيست که نويسنده تلقی و برداشتی پيشينی از عرفان دارد يا فهم او از عرفان (کلاسيک يا مدرن، فرقی نمی‌کند) پسينی است. هر چند نويسنده گويا بر اين باور است – يا دست‌کم چنین می‌گويد – که درک ما از عرفان پيشينی نيست ولی در توصيف اين «عرفان مدرن» بارها و بارها در خلال متن، حتی پيش از اين‌که متناقض نبودن عرفان مدرن و موضوعیت داشتن آن را مدلل و قابل دفاع کند، به اشعار سهراب سپهری تشبث می‌جويد و در توضيح و گاهی دفاع از مدعای خود، به او استشهاد می‌جويد. فارغ از اين‌که سپهری را چقدر می‌توان عارف (از هر نوعی) قلمداد کرد (گويا برداشت نويسنده در این مورد سخت متأثر است از رويکرد کيوپيت به مسأله)، این ابهام موضع نويسنده در اين خصوص فهم مطلب را دشوارتر می‌کند. به هيچ وجه روشن نيست که نويسنده در نتيجه‌ی انس خاطر با اشعار سپهری و دلبستگی به نگاه او به عالم به فکر درانداختن اين طرح نو افتاده است يا پس از انديشيدن درباره‌ی اين طرح نو در پی یافتن مصداقی برآمده است و آن را نزد سپهری يافته (و مثلاً به هيچ وجهی نتوانسته آن را با جهان‌بینی مثلاً حافظ، ابوسعيد ابوالخير يا عين‌القضات همدانی جمع کند).

نوشته هم‌چنين متضمن ادعاهای نامدللی است که شمار آن در متن کم هم نيست. از جمله، در اين عبارت: «نگاه غایت‌محورِ ارسطویی به هستی ، رنگ باخته و نگاه علمی که غایتی برای این جهان متصور نیست، و عالم را رونده به سوی غایتی از پیش معین نمی‌بیند، محوریت پیدا کرده است». معلوم نيست که مراد نويسنده از اين‌که نگاه علمی غايتی برای اين جهان متصور نيست، دقيقاً چه می‌تواند باشد. علی‌الاصول، علم نسبت به اين‌که جهان غايتی دارد يا ندارد ساکت است. اما از عبارت بالا، چنين می‌توان برداشت که گويی علم پيشاپيش درباره‌ی غايت داشتن يا نداشتن جهان، موضعی دارد. تعبير فوق، خارج بودن بعضی از مسايل از دايره‌ی علاقه يا شمول علم را با موضع‌گيری ايدئولوژيک يکی می‌گيرد و ناخواسته نسبتی ايدئولوژيک نیز به علم می‌دهد، که می‌شد با بازنويسی عبارت راه را بر اين سوء تعبیر و ناخوانا شدن متن بست.

نکته‌ی ديگر به استفاده از تعبير «مدرن» برای عرفان مد نظر نویسنده بر می‌گردد. از خلال متن روشن نيست که «مدرن» ظرف زمان عرفان است يا وصفِ زمانه‌ی اين عرفان يا وصفِ افق آن. اين عرفان، عرفانی است در افق مدرنيته يا عرفانی است که در دوران جديد يعنی از قرن ۱۸ به بعد يا از رنسانس به این طرف مطرح شده است؟ ظاهراً منظور عرفانی در تراز مدرن است. در ميان افرادی که نام‌شان در متن آمده است، به نام کانت و دکارت بر می‌خوريم و هگل و نيچه، اما مشخص نيست که در طرح مدعای نويسنده، آراء اين افراد چه سهمی دارند و اساساً مدرنيته‌ای که متعلق انديشه‌ی اين‌هاست چه نسبتی با عرفانِ مد نظر نويسنده دارد. حتی درباره‌ی ويتگنشتاين هم مشخص نيست که ارجاع نويسنده به ويتنگشتاين متقدم است يا متأخر. ويتگنشتاين متقدم از دايره‌ی بحث خارج است و ويتگنشتاين متأخر هم معرکه‌ی آراء است و از منظر خردگرايان نقاد پهلو به پهلوی نسبت‌گرايی می‌زند. هم‌چنين مشخص نيست عقلانيت نقاد در ميان آراء این همه افرادی که از آن‌ها اسم برده شده، يا در مدعای اصلی مقاله، چه سهمی ایفا می‌کند. در سراسر اين مقاله، نويسنده به شيوه‌ی خلاف رويکرد عقلانيت نقد مشی کرده است ولی هم‌چنان در ميان اسامی و عناوين متعدد و فراوانی که برای موجه‌سازی رویکرد خود می‌آورد، عقلانيت نقاد را نيز در زمره‌ی عوامل مؤثر در تأيید نظر خود درباره‌ی «عرفان مدرن» می‌آورد.

وقتی از جهان «مدرن» هم سخن می‌گويد، جهان‌بينی مدرن یک‌کاسه و يک‌پارچه نيست. نيچه و کانت و دکارت مانند هم نمی‌انديشند. هگل و راسل نگاه يکسانی به مدرنيته ندارند. عبورهای مکرر نويسنده از اين ظرافت‌ها و پيچیدگی‌های بحث و تعدد ذکر اسامی افراد مختلف و متفاوتی که تقریباً هيچ‌کدام‌شان در پيش‌ بردن مدعای اصلی نويسنده سهمی ايفا نمی‌کنند، این شائبه را ايجاد می‌کند که نويسنده در طرح مدعای خود جديت ندارد. وقتی نويسنده از عرفان سخن می‌گويند، مشخص نيست از کدام تئوری از حقیقت دفاع می‌کند. تعدد و کثرت‌ سجع‌پردازی‌ها و تشبيهات و استعارات غيرضروری، جای مقومات اصلی مقاله را پر کرده و حق اصل بحث ادا ناشده باقی مانده است.

نکته‌ی آخر به استفاده‌ی نويسنده از منابع و شيوه‌ی ارجاعات او بر می‌گردد. اين شيوه‌ی ارجاعات، الگويی است که در هيچ مقاله‌ی علمی نمی‌توان از آن نشانی يافت. يادداشت‌های متن يا فقط به ترجمه‌ی انگليسی بعضی اصطلاحات و عبارات اشاره دارد که هر چند فی نفسه می‌توانند مفيد باشند ولی هيچ نقشی در ايضاح مدعای نويسنده ايفا نمی‌کنند (مثلاً دانستن تاريخ تولد يا وفات يکی از افرادی که نام‌اش در مقاله ذکر شده است هيچ کمکی به تحکیم مدعای نويسنده نمی‌کند). چنين يادداشت‌هایی برای خواننده‌ی مسلط به موضوع هيچ خاصیتی ندارد و چيزی به دانش او نمی‌افزايد و برای خواننده‌ی يکسره بيگانه با بحث هم رهگشا و آموزنده نيست. لذا، حضورشان مخل صورت‌بندی مراجع و منابع است (الا در پاره‌ای موارد نادر). ساير ارجاعات هم يکسره فاقد روش هستند. معلوم نيست که در متن از اين مراجع نقل قول شده است يا نه و اگر نقل قول شده است از کدام صفحه‌ی منابع نقل قولی آمده است. ساير ارجاعات به مثلاً ديوان شاعران هم ارجاعاتی بی‌خاصيت است در چنين نوشته‌ای از آن‌رو که مثلاً اشعار حافظ يا مولوی عمدتاً برای کسی که قرار است متن و خط سیر استدلالی آن را دنبال کند، نه ناشناخته است و نه مفید.

این مقاله، در بهترين حالت دفاع از نوعی عرفان است که در آن «خدا» غایب است و نقشی ندارد و آدمی است که محور و مبنای کل قصه است؛ اين نوع عرفان در گفتار نويسنده، «مدرن» ناميده می‌شود. گويا نويسنده برای موجه کردن و مدلل کردن اين انتخاب شخصی، خود را ناگزیر ديده است که آن را در کنار «عرفان کلاسيک» بگذارد و با برجسته کردن مواردی که از ديد او فرق فارق اين عرفان و آن عرفان است، عرفان پيشنهادی خود را برگزيند. نويسنده به رغم همه‌ی عبارت‌پردازی‌های فراوان، گزيری از اين نتيجه و پيامد ريشه‌ای ندارد که این طرح قصه، منجر به زدودن حقيقت متعالی از سراسر چنين طرحی از عرفان می‌شود. و اين البته دقیقاً همان نتیجه‌ای است که کيوپیت به تبعیت از ویتگنشتاين متأخر ترويج می‌کند. اما عاقبت آن اين است که از دین چيزی به جا نمی‌ماند و همه‌ی امور برساخته‌ی بشر می‌شود، چنان‌که فويرباخ نيز مدعی شده بود و البته نويسنده به آراء او نيز استشهاد می‌جويد.

به این‌ها می‌توان البته سويه‌هايی از تناقض‌آميز بودن متن را افزود که مايه‌ی تطويل سخن می‌شود. عجالتاً پرداختن به نکات بالا شايد کمکی به زدودن کوتاهی‌ها و کمبودهای متن فعلی کند.

البته می‌توان از پيامدهای احتمالاً منفی برگرفتن چنین «عرفان»ی در ساحت‌های زندگی اجتماعی و سياسی، خصوصاً برای ايرانيان، نيز سخن گفت که عجالتاً خارج از موضوع اصلی اين نقد است.

نظرات واردهدریادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.

طوفان توییت در حمایت از دکتر خزعلی

Posted: 08 Mar 2012 09:21 AM PST

ابراهیم رهپو

روز چهار شنبه مطابق با 17 اسفند ماه سال 90، بخشی از اعضای فارسی زبان شبکه اجتماعی توییتر و فعالین حقوق بشر حرکتی اعتراضی نسبت به سکوت رسانه های خارجی و کم لطفی سازمان حقوق بشر در رابطه با اعتصاب غذای دکتر مهدی خزعلی و شرایط بد سلامت وی شروع کردند به امید اینکه رسانه های دنیا سکوت خود را در این مورد بشکنند تا حکومت ایران از طریق این فشار ها نسبت به بهبود شرایط زندانیان سیاسی اقدام نموده همچنین حقوق کامل دکتر خزعلی به عنوان یک زندانی سیاسی رعایت شود.

این حرکت اعتراضی از ساعت 11.30 شب بوقت تهران آغاز شد و کم کم با استقبال کم نظیر فارسی زبانان روبرو شد، بطوری که تا 15دقیقه بعد از شروع طوفان توییت، تگ دکتر خزعلی به موضوغات داغ جهان تبدیل شد و عبارت #khazali در قسمت موضوعات داغ جهانی قابل مشاهده بود، که مردم دنیا نیز به این حرکت پیوستند.

مخاطب نوشته های اعتراضی رسانه های مطرح بین الملل و سازمان حقوق بشر بودند، از آنها خواسته میشد تا سکوت خود را در این مورد شکسته و دنیا را از وضعیت زندانی سیاسی ایران مهدی خزعلی آگاه کنند.

میتوانید توییتهای حمایت از دکتر خزعلی را با جستجوی #khazali در توییتر مشاهده کنید.
صفحه هماهنگی http://vattandoost.blogspot.com/2012/03/emergency-tweet-storm-in-support-of-dr.html

قبلا نیز این حرکت در رابطه با دکتر خزعلی انجام شده بود که شبکه الجزیره به عنوان بازخورد این مطلب را منتشر کرد :

http://stream.aljazeera.com/story/mehdikhazalis-hunger-strike-continues-0022064

به امید فردایی سبز، با رهبران و همراهان سبزمان.

نظرات وارده دریادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.

به ياد احسان هوشمند

Posted: 08 Mar 2012 09:13 AM PST

شايان اقبالي

نزديك به 60 روز از بازداشت و نگهداري محمد احسان هوشمند در سلول انفرادي مي‌گذرد. 60 روز سلول انفرادي، كه همچنان ادامه دارد. چرا؟ آيا او رهبر يك گروه خرابكار است كه چنين بر او سخت گرفته‌اند؟ آيا او نظريه‌پرداز مخالفان است كه اين مدت طولاني براي كنكاش در ابعاد پيدا و پنهان ذهن او لازم باشد؟ آيا او عضو گروهي است كه در تلاش سازمان‌دهي‌شده براي مقابله با نظام جمهوري اسلامي برآمده است؟ آيا او عنصري خطرناك است كه جان و مال مردم از حضورش در جامعه لطمه مي‌بيند؟ آيا او عامل اجانب و استكبار و دشمنان نظام و ميهن است كه بايد چنين از خانواده و جامعه دور باشد و ضرورت يابد كه روزها و هفته‌ها او و خانواده در بي‌خبري مطلق از يكديگر به سر برند؟

هوشمند 43 ساله و اهل ايران است؛ ايران، بزرگ‌ترين و اصلي‌ترين دغدغه او. در بيجار به دنيا آمد و پس از گذراندن دوران دانش‌سرا، از سال 1361 معلمي خود را در مدارس روستاهاي كردستان آغاز كرد. به دانشگاه راه يافت. در دانشگاه علامه طباطبايي و دانشگاه شيراز جامعه‌شناسي خواند و دغدغه‌هايش را در شناخت علمي اقوام ايراني پي‌گرفت. وقتي در سال 1374 فارغ‌التحصيل كارشناسي ارشد شد، به كردستان بازگشت و فعاليت‌هاي خود را در چند بخش پي گرفت.

1. در كنار تدريس در دبيرستان‌هاي سنندج، بخشي از وقت خود را به تدريس در مراكز تربيت معلم و دانشگاه آزاد سنندج گذارد و در همان سال‌ها راهنمايي و مشاورة بيش از بيست پايان‌نامة دورة كارشناسي را به عهده گرفت.

2. فعاليّت‌هايش را در اين سطح تدريس محدود نكرد، و باب ديگري را در زندگي حرفه‌اي خود گشود و وارد فعاليت روزنامه‌نگاري شد. سيروان نشريه‌اي بود كه هوشمند از همان ابتدا در شكل‌گيري و تداومش نقش داشت. تجربة سيروان براي او ذي‌قيمت بود و راهش را براي نوشتن در روزنامه‌هاي سراسري گشود.

3. از آن جا كه مهم‌ترين دغدغه‌اش تقويت هم‌گرايي ملّي بوده است، در همين دوران تلاش كرد تا بين نخبگان مركز‌نشين و نخبگان كرد و ساكنان آن ديار آشنايي و پيوند برقرار كند. دعوت از هنرمندان، جامعه‌شناسان و روزنامه‌نگاران براي سخنراني و اجراي برنامه در كردستان از اين مجموعه محسوب مي‌شود.

4. هوشمند، كار پژوهش را در كنار تدريس و روزنامه‌نگاري و فعاليت‌هاي اجتماعي جدي گرفت. بررسي مسائل و آسيب‌هاي اجتماعي مناطق كردنشين و دغدغة انتشار مقاله‌هاي علمي او را دست به كار نوشتن در اين حوزه كرد. با برخي نهادهاي دولتي براي انجام پژوهش ارتباط برقرار كرد و عضو هيأت تحريرية فصلنامة فرهنگي و پژوهشي فرهنگ كردستان شد و در تدوين برنامه‌ها و اهداف آن نشرية نقشي مؤثر داشت. در اين سال‌ها اين پژوهش‌ها را به ثمر رساند:

الف) تحليلي بر اوضاع فرهنگي استان کردستان، به سفارش اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامي استان کردستان، 1375.

ب‌) وضعيت آوارگان کرد عراقي در اردوگاه سيران بند بانه، به سفارش اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامي استان کردستان، 1375.

ج‌) بررسي اوضاع سياسي، اجتماعي و فرهنگي شمال عراق(مناطق کردنشين)، به سفارش اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامي استان کردستان، 1375.

د‌) نظرسنجي هفتمين دوره انتخابات رياست جمهوري در استان کردستان، 1376.

هـ) فرهنگ عمومي در استان کردستان، به سفارش اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامي استان کردستان، 1376.

و‌) بررسي عوامل اجتماعي مؤثر بر مطالعه و کتابخواني در استان کردستان، به سفارش اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامي استان کردستان( به همراه ناهيد کوه شکاف)، 1377.

ز‌) بررسي عوامل اجتماعي مرتبط با سرقت در استان کردستان به سفارش اداره کل امور اجتماعي استانداري استان کردستان( به همراه ناهيد کوه شکاف)، 1378.

ح‌) کتابنامه شهرستان‌هاي سنندج، کامياران و ديواندره به سفارش اداره کل امور اجتماعي استانداري استان کردستان( به همراه ناهيد کوه شکاف)، 1378.

سپس به تهران كوچ كرد. معلمي را در دبيرستان‌هاي تهران ادامه داد. در اين دوران دامنة فعاليت‌هايش گسترش يافت؛ اما همچنان وزن فعاليت‌هاي علمي ـ اجتماعي‌اش بر فعاليت‌هاي سياسي‌اش سنگيني مي‌كرد. اين فعاليت‌ها را مي‌توان در چند بند خلاصه كرد:

1. در همين سال‌ها علاوه بر اين كه عضو انجمن جامعه‌شناسي ايران بود، در تأسيس انجمن جامعه‌شناسي آموزش و پرورش ايران مشاركت كرد. تحت تأثير اين مشاركت و با توجه به سابقة معلمي و زيست اجتماعي با مسائل آموزش و پرورش به بررسي ريشه‌هاي توسعه‌‌نيافتگي ايران و نقش آموزش و پرورش در اين زمينه پرداخت. حاصل اين تأمل 10 گفت و گوي عميق با صاحب‌نظران و استادان دانشگاه دربارة ابعاد گوناكون نقش آموزش و پرورش در توسعه‌نيافتگي ايران بود كه در قالب كتابي با عنوان «ريشه‌هاي توسعه‌نيافتگي و آموزش و پرورش در ايران» به چاپ رسيد. در اين كتاب، حميد احمدي، شهلا اعزازي، سكندر امان‌اللهي، عمر اوطميشي، هادي خانيكي، محمود سريع‌القلم، داور شيخاوندي، علي اصغر كاكو جويباري، علي محمد كاردان و اقبال قاسمي پويا طرف گفت و گوي احسان هوشمند بودند. او در اين مصاحبه‌ها به وضع موجود توسعه در ايران و جايگاه آموزش و پرورش در اين ميان و ضرورت اصلاح آموزشي و تربيت خودانگيخته و پرورش خلاقيت براي رسيدن به جامعه‌اي پويا تأكيد ورزيد.

2. پژوهش و انتشار يافته‌هايش در قالب گزارش‌هاي پژوهشي و مقاله‌، محور اصلي زندگي‌اش در تهران شد. در اين دوره، بر خلاف سال‌هاي زندگي‌اش در كردستان كه در موضوع‌هاي گوناگون اجتماعي كار مي‌كرد، مطالعة تاريخ معاصر ايران، جست و جوي منابع دست اول تاريخ‌نگاري كردي و تمركز بر موضوع اقوام ايراني را وجه همّت خود كرد. برخي از پژوهش‌هاي او در اين سال‌ها عبارتند از:

الف) درآمدي جامعه‌شناختي بر مسئله‌شناسي اقوام ايراني به سفارش دفتر برنامه‌ريزي اجتماعي و مطالعات فرهنگي وزارت علوم تحقيقات و فناوري و دانشگاه علامه طباطبايي( به همراه ناهيد کوه شکاف)، 1384.

ب‌) شناسايي، چکيده‌نويسي و تحليل پايان‌نامه‌ها و پژوهش‌هاي اقوام ايراني به سفارش دفتر برنامه‌ريزي اجتماعي و مطالعات فرهنگي وزارت علوم تحقيقات و فناوري و دانشگاه تهران( به همراه ناهيد کوه شکاف)، 1385.

ج‌) تحليل گفتمان نشريات دانشجويي دانشگاه‌هاي کشور(ايران) از 1378 تا 1385 به سفارش پژوهشکده مطالعات فرهنگي و اجتماعي فرهنگي وزارت علوم تحقيقات و فناوري، 1388.

د‌) موانع تحقق اصول قانون اساسي در ارتباط با اقوام ايراني به سفارش مرکز پژوهش‌هاي مجلس شوراي اسلامي، ‌1382.

هـ) زمينه‌هاي تاريخي چالش‌هاي سياسي در مناطق کردنشين ايران به سفارش مرکز پژوهش‌هاي مجلس شوراي اسلامي، 1382.

3. دو فعاليت ارزشمند او در سال‌هاي مياني دهة 1380 شامل نقش او در تدوين مباني انديشه‌اي برنامة چهارم توسعه و ارزيابي اثرات اجتماعي احداث سدها در مناطق كردنشين بود. در اولي او به دعوت زنده‌ياد دكتر حسين عظيمي به كارگروه تدوين مباني انديشه‌اي برنامة چهارم دعوت شد و مسئوليت كارگروه اقوام ايراني را به عهده گرفت. در دومي، عضو گروه مطالعات اجتماعي مهار آب‌‌هاي مرزي غرب كشور شد و اثرات اجتماعي و فرهنگي احداث هفت سد را بر روي رودخانه‌هاي زاب و سيروان پي گرفت و در طرّاحي، ايده‌پردازي، گردآوري اطلاعات از روستاهاي پشت سدها و تدوين گزارش و دفاع از نتايج آن نقش مؤثري داشت.

4. علاوه بر اين‌ها، او فعاليّت گسترده‌اي در جهت شناسايي و جمع‌آوري مطالب منتشر شده در حوزة اقوام ايراني در مطبوعات كشور و اسناد موجود در مراكز آرشيوي كشور داشته است. روزنامه‌هاي منتشر شده از دهة 20 به اين سو را مطالعه كرد. زمان بسياري را براي مرور اسناد مراكز سندي كشور گذارد و حاصل آن جمع‌آوري ده‌ها هزار صفحه مطلب دربارة اقوام ايراني شد. او كوشيده است تا اين اسناد را تنظيم و تنقيح كند تا با انتشار آن‌ها در قالب كتاب در اختيار پژوهشگران و علاقه‌مندان قرار گيرد. كتاب اسناد ظهور و سقوط فرقة دموكرات در آذربايجان در 2 جلد و جلد اول كتاب اسناد تاريخي تحولات سياسي مناطق كردنشين كشور در قرن بيستم بخشي از اين مجموعه است كه به ناشر سپرده شده است.

5. هوشمند در تهران، فعاليتش را در مطبوعات گسترش داد. ضمن نوشتن مقالاتي براي روزنامه‌هاي اصلاح‌طلب، به روزنامة جمهوريت دعوت شد و صفحة اقوام ايراني را براي آن روزنامه طرّاحي كرد و مسئوليّت آن را به عهده گرفت. هر چند دولت آن روزنامه مستعجل بود و بيش از 12 شماره منتشر نشد، اما در همان زمان كوتاه ديدگاه ملّي خود را نسبت به اقوام ايراني به خوبي آشكار كرد.

همكاري با ماهنامة چشم‌انداز ايران و فصلنامة گفت و گو پس از اين سال‌ها شكل گرفت. چشم‌انداز ايران نشريه‌اي بود كه او در آن اين امكان را يافت تا بتواند ديدگاه‌هاي خود را دربارة اقوام ايراني بالاخص دربارة كردستان ايران بيان كند. مهندس لطف‌الله ميثمي با آغوشي باز آراي او را پذيرا شد و غير از چاپ مقالاتش در اين نشريه، زمينة انتشار سه ويژه‌نامه چشم‌انداز ايران را زير نظر او فراهم ساخت. هر سه ويژه‌نامه به خوبي رويكرد او را در زمينة مسائل قومي نشان مي‌دهد. او در آن‌ها به نقد جدي قوم‌گرايي و چالش‌هاي ملّي و توسعه‌اي ناشي از آن و ضرورت هم‌گرايي و وحدت ملّي در جهت پيشرفت و توسعة كشور از جمله مناطق كردنشين و نظريه‌پردازي در حوزة كردشناسي پرداخته است؛ ويژه‌نامه‌هايي كه مورد استقبال صاحب‌نظران و نيز كردهاي كشورمان شد.

وقتي اعتراض‌هاي مردم سليمانيه در سال 89 شكل گرفت، او براي فهم و شناخت بي‌واسطه از آن وقايع به كردستان عراق مسافرت كرد و ضمن مطالعة مطالب منتشرشده در آن جا، آراي 15 تن از شخصيت‌ها و تحليل‌گران سرشناس سياسي و فرهنگي اقليم كردستان عراق را دربارة مسائل اين منطقه جويا شد. براي اين منظور او به سراغ جعفر ابراهيم (مسئول انتخابات حزب دمكرات كردستان عراق)، انوشيروان مصطفي (رهبر جريان اپوزيسيون گوران)، آزاد جندياني (مسئول كار رسانه‌هاي اتحاديه ميهني كردستان عراق)، فاروق توفيق (روشنفكر كرد عراقي)، فرهاد پيربال (نويسنده و استاد دانشگاه اربيل)، نجدت آكري (مدير كل پژوهش و توسعة وزارت آموزش عالي اقليم)، شيرزاد نجار (مشاور نخست وزير اقليم در امور آموزش عالي)، سوران عمر (روزنامه‌نگار و عضو شوراي معترضان)، عزت عيسي(مشاور اقتصادي نخست وزير اقليم)، چنار سعد عبدالله (وزير پيشين امور شهيدان و انفال‌شدگان و عضو رياست پارت دموكرات كردستان عراق)، فريد اسه سرد (رييس مركز مطالعات استراتژيك كردستان عراق)، آسو كمال (عضو كميته مركزي حزب كمونيست كارگري كردستان عراق)، قادر عزيز (رييس حزب زحمتكشان مستقل كردستان عراق) و احمد توانا (مشاور اطلاع‌رساني رييس حكومت اقليم) رفت و به گفت و گوي عميق و چالشي پرداخت و از زرار حاجي قربان نيز كه روزگاري به عنوان هم‌دورة او در دانشكدة علوم اجتماعي علامه طباطبايي درس مي‌خواند و اكنون از پايه‌گذاران مركز آمار اقليم شده بود، درخواست مقاله كرد. حاصل چند ماه برنامه‌ريزي، مسافرت، گفت و گو، نظارت بر پياده‌سازي و ويرايش و تايپ و نمونه‌خواني مطالب، شمارة 58 فصلنامه گفت و گو شد كه در نوع خود بي‌نظير است و مي‌تواند مرجع شناخت برخي تحولات در اقليم كردستان عراق باشد.

6. همان گونه كه در كردستان تلاش مي‌كرد تا با دعوت از نخبگان مركزنشين ارتباط مناسبي را بين آن‌ها و نخبگان محلي و ساكنان كردستان برقرار كند، در تهران براي تجليل از نخبگان اقوام بالاخص كردها تلاشي پيگير داشت. نقش مؤثر او در نكوداشت افرادي چون عبدالله ابريشمي و عبدالحميد حيرت سجادي، مرحوم بهاءالدين ادب و مرحوم بهزاديان از نخبگان كرد و كمال خان از نخبگان بلوچ از طريق برگزاري مجالس گراميداشت و يا نوشتن و چاپ مقاله از اين جمله است.

7. آخرين تلاش او پيش از دستگيري در جهت روشنگري، مصاحبه‌اي است كه با نشرية چشم‌انداز ايران كرد؛ با عنوان: مليّت، هويّت و فدراليسم. در اين مصاحبه وي با ارائة بحثي نظري از قوم ، قوميّت، مليّت و فدراليسم، به نقد جدي قوم‌گرايي و فدراليسم‌گرايي ‌پرداخته و به لحاظ تاريخي، اجتماعي و فرهنگي آن‌ها را در ايران فاقد بنيان و اساس معرفي كرده است. او ضمن نقد برنامه‌هاي توسعه در ايران، برخلاف قوم‌گرايان كه بدون استدلال اين برنامه‌ها را قوم‌گرايانه تفسير مي‌كنند، به ما هشدار مي‌دهد كه توسعه‌نايافتگي بسياري از نواحي در ايران، قومي نيست، بلكه ناشي از سليقه‌اي بودن و شخصيت‌مدار بودن برنامه‌هاي توسعه و فقدان يك راهبرد بلندمدت براي توسعه در كشور، فضاي اجتماعي و فرهنگي موجود، نقش‌ گروه‌هاي قوم‌گرا در پايين آمدن ضريب امنيت و بي‌‌توجهي به هويت ملّي است؛ چرا كه بسياري از نواحي فارس‌زبان و شيعه‌نشين محروم‌تر و توسعه‌نايافته‌تر از برخي نواحي غيرفارسي‌زبان و حتي سني‌نشين است. برخي از نواحي هرمزگان، خراسان جنوبي و سيستان و بلوچستان از اين جمله‌اند.

8. علاوه بر اين فعاليت‌هاي گسترده، او در حوزة سياسي عضو نيروهاي ملّي ـ مذهبي است؛ نجيب‌ترين، اخلاقي‌ترين و سالم‌ترين نيروهاي سياسي داخل كشور و منتقدان نظام. از اين رو، در چارچوب راهبردهاي اين نيرو و به پيروي از مشي زنده‌ياد عزت‌الله سحابي به نقد برنامه‌هاي دولت‌هاي مستقر بويژه در حوزة اقوام و مناطق قومي در چارچوب قانون اساسي ‌پرداخته است. او در نوشتن و نقد وضع موجود هيچگاه از چارچوب منافع ملي خارج نشده است و تلاش كرده است تا ظرفيت‌هاي اقوام ايراني را براي توسعة كشور بازگويد.

اين شمايي كوچك از پيشينة عملكردي احسان هوشمند است كه نشان مي‌دهد كه او نه تنها هيچگاه عنصري خطرناك براي ايران نبوده است تا 60 روز در انفرادي نگاهداري شود و در طول اين مدت تنها 4 بار و هر بار چند دقيقه با خانوادة خود گفت و گوي تلفني داشته باشد، بلكه تلاش‌هاي او در جهت افزايش هم‌گرايي ملّي و شناخت بسترهاي اجتماعي و فرهنگي ايران زمين با هدف ترويج ايدة توسعة متوازن و دوري از شخصي‌گرايي در امور برنامه‌اي و توسعه‌اي بوده است.

نظرات وارده دریادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.

بازتاب رای خاتمی

Posted: 08 Mar 2012 09:07 AM PST

آذر منصوری

بازتاب گسترده ی رای خاتمی پذیرش این واقعیت است که، اصلاح طلبان دارای پایگاه اجتماعی گسترده و انکار ناپذیری نزد ملت هستند که میتوانند نقش تعیین کننده ای در جلب مشارکت مردم ایفا کنند.

دست بردن به قلم برای امثال من که مجال نوشتن نمی یابند موضوعی بس مهم و حیاتی را طلب میدارد. رای خاتمی در انتخابات اخیر فرصتی مغتنم از این جهت است.

حضور خاتمی پای صندوق رای مجلس نهم به موضوعی خبرساز بدل گشت، تا آنجا که حال پس از گذشت نزدیک به یک هفته از آن واقعه هنوز از شدت واکنشها چه ازسوی موافقین و چه مخالفین آن کاسته نشده است.

در اینجا نگارنده قصد اعلام نظر و یا پاسخگوئی به واکنشها و تفسیرهای برآمده از آن را ندارد. هرچند بر این باورم افق دید آقای خاتمی نسبت به اصلاحات بعنوان تنها راه برون رفت کشور از مشکلات میتواند توجیه اقدام ایشان باشد و معتقدم نباید گرفتار قضاوتهای عجولانه گشت. اما بنظر من مسئله ی مهم در این میان،
بازتاب گسترده این عمل خاتمی در رسانه هائیست که پیش از این حتی به اکراه از خاتمی نام میبردند و البته آنان از ظن خود به تفسیر این رفتار آقای خاتمی پرداختند.

به باور من بازتاب گسترده ی این عمل خاتمی پذیرش این واقعیت است که، اصلاح طلبان دارای پایگاه اجتماعی گسترده و انکار ناپذیری نزد ملت هستند که میتوانند نقش تعیین کننده ای در جلب مشارکت مردم ایفا کنند. ( و هرگزنمیتوان آنان را از قواعد سیاسی و اجتماعی کشور حذف کرد.)

حال اما گویاترین تفسیر را باید در زمانی مغتنم و بدور از هرگونه حب و بغض از شخص آقای خاتمی شنید.

نظرات وارده دریادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.

ما و خاتمی

Posted: 08 Mar 2012 09:02 AM PST

علی تیزقدم

بررسی واکنش های فعالین و مردم عادی یک جامعه به کنش های سیاسی و اجتماعی کنشگران یکی از دریچه های مهمی است که می تواند منجر به شناخت بهتر برایند افکار عمومی آن جامعه شود. این یادداشت بر آن است که در حد توان حرکت اخیر آقای خاتمی را از زاویه ذکر شده بررسی کند بدون آنکه وارد بحث ارزش گذاری روی خود حرکت شود.

حجم وسیع واکنشها به رای دادن آقای خاتمی در فضای مجازی و رسانه ای که عمدتا به شکل اعتراض ها و مخالفتهای شدید و رادیکال بروز کرد اصل موضوع انتخابات و عدم مشارکت مردمی را (که هدف مهم اکثریت قریب به اتفاق گروه های مختلف اپوزیسیون بود) کاملا تحت الشعاع قرار داد و آن را به مسئله ای ثانویه بدل ساخت، گویی تمام تلاش ها از ابتدا فقط بر این بوده است که آقای خاتمی در انتخابات رای ندهند و نه مردم. این پدیده فقط در میان عامه مردم نبود بلکه دامن فعالین سیاسی ما را هم گرفت و انتقادهای تند تحلیلگران از چپ و راست باریدن گرفت. توضیحات آقای خاتمی هم به تلطیف اوضاع کمک چندانی نکرد. این توجه غیر قابل انکار و شگفت انگیز به کنش آقای خاتمی چند پیام روشن و مهم دارد:

۱) آقای خاتمی همچنان اهمیت فوق العاده ای برای همه مردم از همه طیف ها داراست. در دو سال اخیر هر حرکت آقای خاتمی و در هر مقطعی زیر ذره بین بوده و به کوچکترین کلامی که او گفته است توجه شده است. گر چه در خیلی از موارد این توجهات جنبه منفی داشته و برای بیرون کشیدن ایرادها بوده است ولی به هر حال همین بیانگر اهمیت مواضع او برای مردم و کنشگران است.

۲) مردم هنوز هم به قهرمان و منجی فکر می کنند. اسم ها برای آنها مهمتر از حرکت اجتماعی است و همچنان منتظرند رویین تنی پیدا شود و مشکلات آنان را به شکلی جادویی حل کند . طبعا زمانی که در می یابند سوپرمنی موجود نیست به شدت سرخورده شده و همان رویین تن خیالی را به شدت به زمین می کوبند اما شوربختانه باز هم یکی دیگر می سازند. در مورد خاتمی بارها او را خائن خوانده اند، تکفیر کرده اند، و به زباله دانی تاریخ سپرده اند و لی باز هم او را در جایگاه سوپرمنی نشانده اند. این تغییر جا دادن خاتمی از شخصیت خوب داستان به کاراکتر منفی فقط در میان عامه مردم نیست بلکه سیاسیون ما هم ناخودآگاه چنین رفتاری با او دارند.

۳) یکی از جدی ترین مشکلات این است که مردم ما گمان میبرند خود وظیفه ای جز انتخاب رهبر در بهبود شرایط کشورشان ندارند و همه مسئولیت ها به عهده رهبران سیاسی آنان است. یادمان باشد که آقای خاتمی زمانیکه آقای موسوی کاندید انتخابات شد کنار کشید و در محفلی اعلام کرد من مرد روزهای جمعه هستم و موسوی مرد روزهای شنبه. موسوی هم واقعا نشان داد که مرد روزهای شنبه است و در میدان ماند. مردم هم دائما به حکومت هشدار می دادند که اگر موسوی دستگیر شود ایران قیامت می شود. حال بیش از یک سال از حصر موسوی و کروبی میگذرد و همان مردم احساس هیچ مسئولیتی نکرده و هیچ قیامتی هم به راه نینداخته اند. تنها اتفاقی که افتاده این است که حال همه فشارها مجددا به خاتمی منتقل شده و او مرکز نگاه ها است بدون اینکه مشارکت اجتماعی مطالبه محور و ملموسی از طرف مردم در راستای همان شعاری که بارها سر داده بودند صورت گرفته باشد. به عنوان نمونه ای دیگر هیچوقت فراموش نمی کنم زمانی را که آقای گنجی در زندان اعتصاب غذا کرده بود و همه مردم به شدت هر چه تمامتر او را از پشت کامپیوترهایشان حمایت می کردند، گنجی را قهرمان ملی و سمبل مقاومت می نامیدند و مطابق معمول هزاران الفاظ شاعرانه نثارش می شد، تا اینکه او از فرط ضعف و بیماری به بیمارستان میلاد منتقل شد و عده ای از فعالین سیاسی از مردم دعوت کردند که با گل و شیرینی در روز معینی جلوی بیمارستان جمع شوند ولی در روز معهود از همان مردم قهرمان ساز هیچ خبری نبود. کتاب جامعه شناسی نخبه کشی این خصوصیت قهرمان خواه و در عین حال نخبه کش ما را به بهترین وجهی تصویر کرده است.

۴) مردم به اپوزیسیون خارج از کشور نگاه چندان جدی ندارند وگرنه طبعا حضور یا عدم حضور آقای خاتمی در انتخابات اینقدر وزن پیدا نمی کرد.

۵) اپوزیسیون خارج نشین هم به خودشان نگاه جدی ندارند. کافی است نگاه کنید به حجم مطالب منتشر شده در سایتهای رسمی گروه های مختلف اپوزیسیون و یک آمار ساده بگیرید که در چند روز گذشته چند درصد از مطالب و برنامه هایشان به نفس انتخابات و آثار آن پرداخته است و چند در صد از میان تمام مسائل انتخابات فقط روی آقای خاتمی تمرکز کرده است.

۶) آقای خاتمی بار اولی نیست که بر خلاف نظر و انتظار غالب عمل میکند. بارها این اتفاق افتاده است و هر بار هم برای مدتی اعتراص ها بالا گرفته و فضا شلوغ شده است ولی همان معترضان برای حرکت های سیاسی بعدی همچنان مهمترین مرجعشان چه به صورت مستقیم و چه غیر مستقیم آقای خاتمی بوده است. از همین الان قابل پیش بینی است که پس از مدتی وقتی دوباره بزنگاه سیاسی جدیدی پدیدار شود (مثلا انتخابات ریاست جمهوری یا هر چیز دیگری) باز هم همین مردمی که خاتمی را برای مرتبه چندم به زباله دانی تاریخ حواله داده اند دست به دامن او خواهند شد.نتیجهء ساده ای که از این واقعیت می توان گرفت این است که در نظر قاطبه مردم آقای خاتمی در حال حاضر تنها فردی است که می تواند حرکتهای سیاسی معترضین را رهبری کند.

۷) اگر بندهای ۴و۵ و ۶ درست باشند در آن صورت باید نتیجه دیگری هم گرفت و آن اینکه مردم به این آگاه هستند که هر نوع تغییری در شرایط ایران باید از داخل ایران سازماندهی شود به همین دلیل هم روی رفتار آقای خاتمی (که تنها مهره قابل اعتنای آنها است) اینقدر حساس هستند.

۸) یکی دیگر از نکاتی که به وضوح می توان مشاهده کرد عدم وجود خط استدلالی روشن و دقیق در مطالبی است که تحلیلگران و فعالین شبکه های مجازی در ارتباط با آقای خاتمی عنوان کردند. درصد بسیار بالایی از نظرات در فضای مجازی بر علیه حرکت آقای خاتمی بوده است منتها تقریبا همه احساسی و بدون پشتوانه. یکی عکس پروفایل عوض کرده است، دیگری تصویر آقای خاتمی را با استفاده از تکنولوژی به شکلی مستهجن در آورده و تبلیغ می کند، آن سومی ویدئو کلیپی ساخته و ... مواردی مشابه اینها در فضای مجازی به شکل حیرت آوری موج می زند. در میان تحلیلگران هم وضع چندان بهتر از این نیست و تعداد نقدهای مستدل از انگشتان یک دست فراتر نمی رود. عمده اظهار نظرها به جای استدلال و تحلیل با شعر یا مطالب عرفانی و ادبی همراه است که در میان اکثر فعالین ما رایج است و البته فی نفسه بد نیست ولی وقتی در جای درست از آن استفاده نمیشود فقط باعث سست شدن قوام مطلب می گردد. به عنوان نمونه یکی از تحلیلگران آقای خاتمی را ریاکار دانسته و عنوان کرده است که او زمانی دردی کش است و در محفلی حافظ. خاتمی هر ایرادی داشته باشد قطعا دورو و ریا کار نیست. اتفاقا من به تاریخچه سیاسیون اخیر ایران که نگاه می کنم (چه در داخل و چه میان اپوزیسیون) فقط دو چهره تاثیر گذار را می یابم که از ابتدا یک تز فکری را نشر داده و تماما خود را نیز وقف آن کرده اند و هیچگاه هم از خط فکری خود عدول نکرده اند. یکی از این دو خاتمی است با گفتمان جامعه مدنی و منشور اصلاحات و دیگری هم به زعم من مرحوم داریوش همایون بود که از ابتدا خط فکری خود را مشخص کرده بود و بر سر آن تا آخر ایستاد علیرغم تمام ناملایماتی که حتی از سوی همفکران خودش تحمل کرد. کنش سیاسی آقای خاتمی از پشت همین منشور اصلاح طلبی قابل درک و قابل نقد است و نه با معیارهای احساسی و شخصی. ممکن است ما با نوع نگاه او به مسائل و حرکت اصلاحی مخالف باشیم ولی این به هیچوجه ما را مجاز نمیکند که بدون کوچکترین استدلالی خاتمی را ریاکار بدانیم بخصوص زمانی که در مقام یک تحلیلگر سیاسی سخن می گوییم. خاتمی هیچوقت دردی کش نبوده و بدمستی نکرده است، این ما بوده ایم که مستانه فکر خود را و ایده آل شخصیمان را به دریچه ذهن او منتقل کرده ایم و وقتی مستی از سرمان پریده و متوجه شده ایم باز هم به مستی دیگری روی آورده ایم و این بار در بدمستی هایمان او رابه بدترین وجه ملامت کرده ایم. این احساسی بودن استدلال ها فقط مربوط به مخالفین حرکت اخیر آقای خاتمی نیست. موافقین او هم در همین چاه افتاده اند. آنها از یکطرف بی نهایت جا خورده و غافلگیر شده اند به گونه ای که حتی قدرت فکر کردن ندارند و از آن سو چنان هجمه ای از رکیک ترین الفاظ بر آنان باریدن گرفته است که بسیاری از آنان را هم به واکنشهای احساسی واداشته است.

۹) پس از اینکه آقای خاتمی توضیح کوتاهی در تبیین چرایی رای دادن خود به مردم ارائه کردند نوع واکنش ها تغيير محسوسی نکرد. نارضایتی افراد عادی مرا چندان متعجب نساخت چون توضیح آقای خاتمی حداقل در سطح عامه چندان قانع کننده نبود، ولی انتظار شخصی من از خبرگان سیاسی این بود که به جزییات و زوایای ناپیدای حرفهای آقای خاتمی توجه بیشتری کنند. بسيار راحت است که تمام حرف ها را توجيهاتی نامربوط و بچگانه بدانيم و خاتمی را به ترسو بودن محافظه کار بودن و يا چيزهايی از اين قبيل متهم سازيم، اما سوال جدی اينجاست که در ازای این کار چه چيزی به دست خواهيم آورد؟

کلام آخر:

الف) خاتمی سر بسته حرف زد ولی آدرس بسیاری از دغدغه هایش را به ما داد. او گفت که بین عدم ارائه لیست انتخاباتی به عنوان یک اعتراض مدنی و نفس رای دادن به عنوان یک حق شهروندی و تنها ابزار اصلاحات تفاوت قائل است. او رسما اعلام کرد که به اصول انقلاب و قانون اساسی همچنان پایبند است. او تلویحا گفت که برای جلو رفتن اصلاحات چاره ای جز مفاهمه و آشتی ملی نیست. همچنین او سعی در دفع تهدیدات داخلی و خارجی را یکی از انگیزه های خود برای رای دادن دانست. بدون اينکه قضاوتی در مورد کيفيت توضيحات آقای خاتمی داشته باشم می خواهم از این توضیحات نقبی به ذهن خاتمی بزنم و تلاش کنم تا خود را به جای او بگذارم و از زاويه ديد او به شرايط ايران نگاه کنم. در اين صورت من ايران را مانند مخزن آبی می بينم که زمانی آبش زلال بوده ولی در حال حاضر بسیار کدر و گل آلود است. من یا باید کل آب مخزن را عوض کنم و آن را با آب روان جایگزین سازم و یا باید تمام تمرکز خود را روی این بگذارم که آب زلال را قطره قطره و با صبر و حوصله داخل مخزن کنم و در عین حال مخزن را آرام آرام هم بزنم تا به تدریج گل و لای بزرگ سر ریز شده و از مخزن بیرون ریزد و ناخالصی های کوچکتر در آب زلال حل شوند. روش اصلاحی آقای خاتمی به زعم من این دومی است. حال ما باید تکلیف خود را با آن مشخص کنیم. اگر به این روش مومن هستیم باید بپذیریم که راهی طولانی در پیش است و در مقاطعی هم ممکن است تلخی های آب بیشتر شود ولی برایند حرکت به سمت خلوص است.

ب) اینگونه هم می توان به قضیه نگریست. اگر ما هدف نهایی خود را دموکراسی خواهی در عین حفظ تمامیت ارضی و منافع دراز مدت ملی قرار دهیم در آن صورت باید یادمان باشد که دموکراسی خواهی یک جبهه است و خاتمی و تفکری که او نمایندگی میکند تنها یک ضلع از آن. او با نگرش و اهداف خود در این جبهه حاضر است و طبعا انتظارات ما از او هم باید مطابق گفتمان او باشد. خاتمی بارها اعلام کرده که به حفظ نظام علاقه دارد و اصلاحات او از این چارچوب می گذرد. ما در جبهه دموکراسی خواهی باید این قابلیت را داشته باشیم که برای اهداف خود استراتژی تعریف کنیم و تاکتیک های مناسبی را بیابیم که استراتژی ما را در دراز مدت محقق می کنند. حرکت اخیر خاتمی را می توان تاکتیکی دانست که ظاهرا در خلاف جهت استراتژی های تعیین شده قبلی است ولی در نهایت به پیشبرد گفتمان دموکراسی خواهی کمک می کند.

پ) جای انکار نيست که توضيحات اخير آقای خاتمی برای قشر وسيعی از مردم قابل درک نبوده است. به اعتقاد این قلم آقای خاتمی باید یا به شکل مستقیم و یا از طریق معتمدان نزدیک خود مجددا با مردم گفتگو کند و نقطه نظرات خود را به زبان قابل فهم تری به گوش آنان برساند. آقای خاتمی تا بحال علیرغم تمام فراز و نشیب هایش معتمدترین فرد نزد مردم بوده است. این جواهر گرانبها را نباید از دست بدهد. خاتمی تنها کسی است که همچنان روی خط بسیار نازکی که دو جناح داخل را به هم وصل میکند راه میرود که درست مانند حرکت بر روی لبه یک پرتگاه عمیق است ( به همین دلیل هم اینگونه مورد تاخت و تاز چپ و راست است). اگر او هم از این پرتگاه بیفتد مسلما با توجه به عدم آمادگی مردم برای تغییر اوضاع داخلی، ایران می تواند به سمت هرج و مرج برود. تنها راه ماندن روی این خط حایل گفتگوی شفاف است.

نظرات وارده دریادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.

داستان حقیقی مردی که خود را رهروی او می خوانند..

Posted: 08 Mar 2012 08:50 AM PST

آنگاه که علی (ع) مرد، مردم زمانش باور نمی کردند او نمازی هم می خوانده که در مسجد شهید شده باشد.

· وقتی در زمان ابوبکر، ابوسفیان به او پیشنهاد اقدام مسلحانه برای بدست گرفتن قدرت را داد، محکم رد کرد.

· وقتی شورشیان، خانه عثمان را محاصره کردند و آب را بروی اهل خانه بستند، پسرانش را به محافظت از خانه گماشت و به اهل آن آب رساند.

· وقتی مردم، بعد از قتل عثمان، با اصرار شدید و بیسابقه از او خواستند که حاکم شود گفت “مرا رها کنید و سراغ کس دیگری روید، من هم کمکش میکنم”. اینطور که برخی میگویند نبود که حکومت را حق خداداد خود بداند و تشکیل آن را تکلیف شرعی خود بشمارد و از هر فرصتی استفاده کند.

· اول کسی بود که با رای قاطع مردم حاکم شد. بعد از انتخاب شدن به مردم نگفت “به خانه روید و مطیع باشید”. گفت “در صحنه بمانید و اظهار نظر و انتقاد به حق کنید که من ایمن از خطا نیستم مگر اینکه خدا نگهم دارد”.

· سعد ابن ابی وقاص، مشروعیت دولتش را نپذیرفت و بیعت نکرد، نه خانه را برسرش خراب کرد، نه در خانه حبسش کرد و نه حتی علیهش سخن گفت و “خواص بی بصیرت” خواندش.

· طلحه و زبیر، به بهانه حج، مدینه را ترک کردند تا در مکه به عایشه بپیوندند و جنگ راه بیندازند. به آن دو گفت “میدانم حج نمی روید!”؛ اما با این وجود نه جلو رفتنشان را گرفت، نه به جرم فتنه گری در خانه حبسشان کرد، و نه اصلا بر سابقه جهادشان خط کشید و “سران فتنه” خواندشان.

· شب جنگ جمل، زبیر را صدا زد و با ذکر خاطره برادری سابقشان و سابقه جهادشان با هم در محضر پیغمبر، دل او را لرزاند و از جنگ منصرفش کرد. سلاحش “کلمه” بود. “غلام آن کلماتم که آتش انگیزد”.

· روز جمل، اول سپاه مقابل تیراندازی کردند و یک سرباز او را کشتند. یارانش گفتند شروع کنیم. او گفت نه و سر به آسمان بلند کرد و گفت “اللهم اشهد” (خدایا شاهد باش). سپاه مقابل دومین تیر را انداختند و دومین سرباز او را کشتند. یاران گفتند شروع کنیم. او باز مخالفت کرد و سر به آسمان بلند کرد و گفت “اللهم اشهد”. تیر سوم را که انداختند و سومین سرباز او را که کشتند، سر به آسمان بلند کرد و گفت “خدایا شاهد باش که ما شروع نکردیم” آنگاه شمشیر کشید. ماجراجو و جنگ طلب نبود.

· بعد از جنگ، بر پیکر طلحه گریست و خطاب به او گفت “کاش بیست سال پیش از این مرده بودم و کشته ترا افتاده بر زمین و زیر آسمان نمی دیدم!”. حتی حرمت سابقه جهاد دشمنش را هم نگه داشت.

· سپس به دیدن عایشه رفت و حرفهای درشت او را تحمل کرد و حالش را پرسید، سپس با ۴۰ زن مسلح روپوشیده (شبیه مردان جنگجو!) اسکورتش کرد و به وطنش برش گرداند. با زنان، حتی مجرمانی که اقدام مسلحانه علیه امنیت ملی کرده بودند، اینطور بود.

· کسانیکه با او جنگیدند را “محارب و منافق و فتنه گر” نخواند، گفت “برادران مسلمان مایند که در حق ما ظلم کردند!”.

· نگذاشت در جنگ صفین، یارانش جواب شعارهای زشت یاران معاویه را بدهند. گفت “من بدم می آید که شما زشت گویی کنید، بهتر آنست که از کارهایشان بگویید و حال و روزشان را یاد کنید و به خدا بگویید خدایا خونهای ما و آنها را حفظ کن!”.

· در میانه صفین، درست سر بزنگاه و آنجا که بقول مالک اشتر “فقط چند قدم و ضربت شمشیر تا خیمه معاویه مانده بود”، مردم نامردمش دست از جنگ کشیدند، جز سلاح “کلمه” سلاح دیگری بر این نافرمانان نکشید. حتی اختیار جنگش دست مردم بود. به جای مردم تصمیم نمی گرفت و نظر برحق خودش را به مردم تحمیل نمی کرد. وقتی قرار بر مذاکره و حکمیت شد، او خواست که مالک اشتر یا ابن عباس را بفرستد، مردمش مخالفت کردند و ابوموسی اشعری را فرستادند، و او باز رای برحق خودش را به مردمش تحمیل نکرد و در عمل میزان را رای مردم قرار داد و جز سلاح “کلمه” به کار نگرفت.

· خوارج مسلح، در کمال آزادی علیه اش تظاهرات میکردند، نه گفت از من اجازه بگیرید، نه سرکوبشان کرد.

· خوارج مسلح، در کمال امنیت در مسجد خدا، وسط نماز جماعت، با صدای بلند برضد او شعار می دادند و او خطاب به خود این آیه را می خواند “فاصبر، ان وعد الله حق”. همین! نه شکنجه، نه تجاوز، نه اعدام.میگفت “نباید چیزی را از شما پنهان کنم جز در جنگ”.

· وقتی شنید در مرز کشور تحت حکومتش، مهاجمان خارجی به خانه مردم ریخته اند و غارتگری کرده اند، نگفت “سیاه نمایی نکنید”. خودش اپوزیسیون خودش شد و خبر را به مردم گفت و گفت “مرد مسلمان باید از غم این حادثه بمیرد”!

· بارها خودش مردم را به نظارت بر خودش دعوت کرد و انتقاد از حاکم را تکلیف شرعی مردم دانست!

· مرحوم مطهری با ذکر شواهدی از گفتار و رفتارش، تلویحا او را “لیبرال” خواند! آنجا که در کتاب “آینده انقلاب” گفت “تعلیمات لیبرالیستی در متن تعالیم اسلام هست”.

· مردم که میگفت فقط مسلمانها را نمی گفت. خودش به صراحت گفت که “مردم یا با ما همدین اند یا همنوع”؛ یعنی حرمت و حقوق همه باید محفوظ باشد.

· به منصوبانش میگفت “مبادا مانند گرگ درنده به جان مردم بیفتید و خوردنشان را غنیمت شمرید”.

· هیچگاه در خانه مردم را نشکست و حرمت حریم خصوصیشان را، حتی آنجا که دانست بساط فحشا پهن است، نقض نکرد.

· به قاضی چنان امنیت و استقلالی داده بود که علیه خودش حکم کرد!

· به از کارافتاده ها مقرری داد.

· در سفری، وقتی که مردم دنبال مرکبش دویدند، ذوق نکرد، برعکس برسرشان فریاد زد! مردم را خوار نمی خواست.

· صورتش را نزدیک آتش می برد و می گفت “بچش علی، این سزای حاکمیست که مردمش را فراموش کند”.

· خدمات دولتهای قبل را ستود، بویژه برای عمر سنگ تمام گذاشت، نگفت آنها دزد و فاسد و خائن بودند و حق مرا خوردند!

· به معاویه نگفت “خدا حق حکومت را به من داده”. گفت “مردم مرا خواسته اند”.

· بر حاکمان واجب کرد که تا ریشه فقر را نکنده اند همسطح فقیرترین مردم زنگی کنند.

· در بستر مرگ گفت “مبادا در خون مردم بیفتید و بگویید وای علی کشته شد”.

اما علی هرچه از بد بودن و بد کردن هراس داشت، از بدنام شدن ذره ای نمی هراسید.

او فهمیده بود که نخستین گام در مسیر حق از خود گذشتن است.

(تو خود حجاب خویشتنی حافظ، از میان برخیز خوش آن كسـی كه در این پـرده، بی حجاب رود)

او برای حقیقت و زیبایی زندگی می کرد نه برای به به ها و به خوبی یاد شدن ها در ذهن مردمان...

اما چه بسیارند مردمانی که امروزه تن به لباس او پوشانده اند و از ترس جنجال چند شعبان بی مخ و اوباش مواجب گیر، از ظلم جانبداری می کنند، به این امید که شاید چند صباح باقی مانده را نیز با قدرت و ظاهر الصلاحی بگذرانند. حالا تاریخ هر چه در موردشان قضاوت بکند، بکند.

وقتی نگهم به تن مریض این سران عمامه بر سر نگاه می کنم، نمی دانم آنکه حقیقت را باور ندارد و خدایی نمی شناسد، رکوع و سجودش را به کدامین قبله در مقابل دوربین ریا ادا می کند؟

نظرات وارده دریادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.

تاراج بیت المال

Posted: 08 Mar 2012 08:36 AM PST

کیان

هر گاه سخن از عدالت و دقت نظر در هزینه کرد بیت المال مطرح می شود بدون شک نام حضرت علی (ع) در ذهن مان خود نمایی می کند.

ایشان نماد عدالت خواهی و نماد راستین حاکم اسلامی است. هنگامی که برادرش از وی تقاضای مقدار بیشتری سکه می کند در حالی که نیازمند هم میباشد حضرت با گرمای آتش شمعی هشدار می دهد که اگر تاب وتحمل آتش دوزخ را داری می توانی از بیتالمال بیش از حق خود برداری.

حال نظری بیافکنیم بر امروز حکومت اسلامی خودمان که گوش فلک را صدای داشتن حکومت علوی مان کر نموده است.

آیا حکومت عادل است؟ آیا دقت نظر و حساسیت بر نگهداری و هزینه کرد بیت المال وجود دارد؟

جواب را باید در حقیقت جامعه جستجو کرد. شکاف طبقاتی هر روز عمیق تر می شود و فاصله بین ثروتمندان و فقیران هر روز بیشتر میگردد. بر ثروت ،ثروتمندان افزوده می شود و بر فقر ، فقیران نیز هم. چه کسی مسول است؟

هر چند وقت یکبار خبر اختلاسی بزرگ را می شنویم که قطعایکی از بین صد ها اختلاسی است که انجام میشود،براستی چه کسی مسول است؟

متاسفانه دزدان و غارتگران را بر در خزانه گماشته اند.

در سال 1387 رییس دیوان محاسبات که باید جلوی سوئ استفاده و تخلف دولت را در هزینه کرد بودجه بگیرد.در حالی که میدانست موارد تفریق و انحراف از بودجه بسیار زیاد است، اعلام کرد که دولت احمدی نژاد پاک ترین دولت پس از پیروزی انقلاب است.

چه کسی این سخنان را می گوید؟آقای رحیمی . کسی که خود چندین پرونده فساد مالی و رانت خواری و اختلاس را در پرونده درخشان کاری دارد.این فرد درسال 1371 هنگامی که اولین پست دولتی اش را در مقام استانداری کردستان گرفت پرونده فساد مالی و تخلف اداری دارد تا همین امروز که معاون اول رییس جمهور است.

این فرد به خاطر رابطه خانوادگی با آقای یزدی ،رییس دیوان محاسبات می شود. سپس در اواسط دوران ریاست جمهوری دروغین احمدی نژاد او را با وجود صدها تخلف و فساد مالی جانشین پیامبر معرفی می کند و بعد هم می شود معاون اول رییس جمهور و به این ترتیب بزرگ ترین اختلاس تاریخ ایران در این دوره رقم می خورد.
می خواهم توجه شما را به گوشه ای از برنامه بودجه سال 91 که همین رییس جمهور انتصابی و معاونین محترم اش تهیه کرده اند جلب کنم. میلیاردها تومان بیت المال به نام دین و به کام اطرافیان رییس جمهور. به جدول زیر توجه کنید.

هر چه هم که فریاد وااسفا از این مصیبتی که مردم ایران گرفتارش شده اند و از این نگرش کوته نظرانه به امور اجرایی و اداری کشور بلند شود کم است.

نمی دانم بر سر این ملت آزادیخواه و مسلمان و انقلابی چه آمده است که در حدود 40 سال پیش تحمل کوچک ترین بی دینی و بی عدالتی را نداشت، ولی اکنون جلوی چشمش به اسم دین بزرگ ترین بی عدالتی ها و فسادها را رقم میزنند و همگان ساکت می مانند.بیت المال تاراج می شود همه سکوت می کنند ، جوانان برومند مان را در خیابان ها می کشند همه سکوت می کنند، روشنغکران و دلسوزان ایران وانقلاب را زندانی می کنند همه سکوت می کنند، میر حسین موسوی ،کسی را که ملت به او اعتماد دارد و به او رای می دهد تا جلوی بی عدالتی را بگیرد به راحتی حصر خانگی می کنند و باز هم همه سکوت می کنند.

برای رسیدن به انقلاب اسلامی و برگرداندن استقلال و آزادی به کشور ایران شریف ترین فرزندان این مرز و بوم در طول سالهای قبل و بعد از انقلاب جان خویش را فدا کردند تا انقلاب شکل بگیرد و قدرتمند شود .نه این که بدین سان مجاهدت ها و عقاید و مذهب و حثیت شان بازیچه دست نامحرمان و نااهلان شود.

نظرات وارده دریادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.

از آن خواهر‌زاده تا این خواهر‌زاده

Posted: 08 Mar 2012 08:09 AM PST

عبدالرحیم رضوانی

آن خواهرزاده را شهید کردند تا دائیش را از احقاق حق باز دارند.این خواهرزاده می گوید رأی دائیش راه را بر افراطیون مسدود کرد

سید علی حبیبی موسوی خامنه، خواهر زاده ی مهندس میرحسین موسوی بود. محمد رضا تابش خواهر زاده حجت الاسلام و المسلمین سید محمد خاتمی است. دو مصاحبه مرتبط با این دو خواهرزاده در کنار هم خواندنی است

آن خواهر زاده

سید علی حبیبی موسوی ظهر عاشورای سال ۱۳۸۸ در خیابان شادمان ناجوانمردانه به شهادت رسید. برادر سید علی دو دهه قبل در میدان جنگ به شهید شده بود. از آن شهید دو فرزند خردسال بجا مانده است. همسر شهید موسوی خانم فریبا جداری دی ۱۳۹۰ در مصاحبه با سایت کلمه در پاسخ به پرسشی در مورد اینکه آقای علی موسوی همواره در ایام انتخابات همراه آقای موسوی بوده اند و آیا احتمال این را می دادند که چنین اتفاقی رخ دهد می گوید: برای همین هم ایشان انتخاب شد. ایشان کسی بود که بسیار به دایی اش علاقمند بود و خود آقای موسوی هم علاقه ی ویژه ای به علی آقا داشت البته آقای موسوی برای همه ما بسیار عزیز است و این روزها که ایشان در حصر هستند برای همه ی ما سخت است و دلتنگ ایشان هستیم و دلمان می خواست که هر چه زودتر حصر شدگان و زندانیان هرچه زودتر آزاد می شدند.

پرسش دیگری که همسر شهید علی موسوی با لحن محکمی به آن جواب منفی می دهد این بود؛ آیا بعد از کشته شدن همسرتان هیچگاه پشیمان شدید و یا آرزو کردید که ای کاش همسرتان در فعالیت های انتخاباتی همراه آقای موسوی نبود تا چنین اتفاقی هم برایشان رخ نمی داد؟ وی با بیان اینکه هرگز پشیمان نیستم و به راهی که همسرم رفته است افتخار می کنم، تصریح می کند: گاهی وقت ها پیش خودم فکر می کنم اگر علی آقا زنده بود ان همه ظلمی که در حق دایی اش شده است را تحمل نمی کرد. شاید خوب شد که نیست و نمی بیند چه مظلومانه عده ای را در حصر و حبس کردند، شاید هم اگر علی آقا زنده بود آنها دوباره تحملش نمی کردند یک جایی مقابل خیابان اختر که الان دایی شان همانجا در حبس است او را به شهادت رسانده اند. من همیشه به همان آقایان گفته ام به همسرم افتخار می کنم و پشیمان و ناراحت نیستم که ایشان چه راهی را انتخاب کرد.

این خواهرزاده

محمد رضا تابش اکنون برای چندمین بار نماینده مجلس شورای اسلامی از اردکان است. او در انتخاباتی نامزد نمایندگی مجلس شد که اصلاح طلبان و سبزها به دلیل عدم تحقق حداقلهای یک انتخابات آزاد و سالم در آن شرکت نکردند. آقای تابش در مصاحبه مورخ ۱۷ اسفند ۱۳۹۰ با سایت الف سخنان مهمی بر زبان رانده است. وی سخنان قبل از انتخابات آقای خاتمی را نه «شرط گذاری» برای نظام بلکه نقدی دلسوزانه از سوی یک اصلاح طلب معتقد به نظام و رهبری می داند.

تابش تاکید می کند که «با حضور آقای خاتمی نقشه بدخواهان نظام خنثی وبهانه جویی تندروهای داخلی نیز ابتر ماند که درصدد قرار دادن آقای خاتمی در مقابل نظام بودند». حضور رییس جمهور سابق در انتخابات به گفته این نماینده مجلس «مایه گذاشتن از آبرو» برای خاتمی بود که « در چند روز گذشته به شدت تحت فشار بوده» است.

وی در گفتگو با الف اظهار داشت: اصلاح طلبی در هر صورت هنوز حضور دارد و اگر ما انتقاد و یا حرفی برای هم داشته باشیم در پای صندوق رای بیان می کنیم.

تابش در خصوص مطلبی که در بی بی سی فارسی بعد از رای دادن خاتمی منتشر شد نیز گفت: من در مورد کسی اظهار نظر نمی کنم اما تاکید می کنم که آقای خاتمی از آبروی خود با حضور پای صندوق رای در این مقطع مایه گذاشت و این تصمیم سختی برای وی بود و بازتابهای آن نیز در این چند روز قابل مشاهده بوده و فشار زیادی نیز بر ایشان در این چند روز وارد شده اما تعهد و دلبستگی ایشان به نظام و انقلاب و ارزشهای انقلاب و نظام را به خوبی نشان داد.

این نماینده اصلاح طلب مجلس حضور مجدد اصلاح طلبان در فضای سیاسی در آینده را بسته به نظر حاکمیت می داند:«اگر قرار باشد مجددا حاکمیت دست تندروها باشد و برخورد درستی با این موضع گیری نداشته باشند قضیه متفاوت است».

تابش می گوید: حرکت آقای خاتمی راه رابرای افراطیون خارج از کشور مسدود کرد اما در خصوص تندروهای داخلی باید کنترل شوند.

تابش انتخابات مجلس را بسیار آرام و مطلوب نظر اصلاح طلبان توصیف می کند و علت آن را نیز«مواضع حکیمانه و سنجیده رهبری» و «عدم سخت گیری تایید صلاحیتها» می داند. وی موضوع شرط گذاشتن برای نظام را سناریوی افراطیون هر دو جناح می داند که با تحریک عده ای از آب گل آلود ماهی می گرفتند.

نظرات وارده دریادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.

انتشارات ثالث به جمع ناشران بلاتکلیف و معلق پیوست

Posted: 08 Mar 2012 06:00 AM PST

با تصمیم وزارت ارشاد

جـــرس: در ادامه اِعمال محدودیت ها و فشار بر ناشران و کتاب فروشی ها، وزارت ارشاد اعلام کرده است که از این پس کتاب‌های انتشارات ثالث مجوز دریافت نمی‌کنند. تا این ناشر غیر دولتی نیز به جمع ناشران بلاتکلیف یا معلق بپیوندد.

به گزارش مهر، خبر‌ها از اداره‌ کتاب وزارت ارشاد حاکی از آن است که از این پس، کتاب‌های انتشارات ثالث مجوز دریافت نمی‌کنند و به نظر می‌رسد این ناشر هم به جمع ناشران بلاتکلیف یا معلق پیوست.

بر اساس این گزارش، در حالی که به نظر می‌رسید با رایزنی هیئت مدیره‌ اتحادیه‌ی ناشران و کتابفروشان تهران با مسئولان اداره‌ کتاب و معاونت فرهنگی وزارت ارشاد، مشکل انتشارات چشمه حل شود اینبار خبر می‌رسد که نه تنها مشکل این ناشر که مباحثی از تعلیق تا لغو مجوز درباره آن مطرح شده بود، حل نشده بلکه مشکل جدیدی برای یک ناشر دیگر هم به وجود آمده است.

این گزارش می افزاید از اواسط هفته اداره‌ کتاب ارشاد هیچ کتابی را برای بررسی و دریافت مجوز از انتشارات ثالث دریافت نکرده است و هم‌چنین توضیحی مبنی بر دلایل این اتفاق و مدت زمانی که انتشارات ثالث نباید کتاب‌هایش را برای دریافت مجوز چه در حوزه‌ کارهای چاپ اولی و چه تجدید چاپی به اداره کتاب ارائه کند، داده نشده است و باید منتظر ماند تا معاونت فرهنگی وزارت ارشاد و یا اداره کتاب وابسته به این معاونت، توضیحات رسمی خود را در تایید و یا رد این خبر اعلام کنند.

انتشارات ثالث یکی از ناشران مطرح کشور است که فعالیت خود را از سال ۱۳۷۵ آغاز کرده و تاکنون موفق به چاپ صدها کتاب ادبی و پژوهشی شده است.

محکومیت احمد غلامی، فعال مطبوعاتی، به یک سال حبس تعلیقی

Posted: 08 Mar 2012 05:11 AM PST

جـــرس: احمد غلامی، روزنامه‌نگار و نویسنده، به یک سال حبس تعلیقی محکوم شد.

به گزارش ایسنا، اتهام غلامی فعالیت تبلیغی علیه نظام بوده و بر همین اساس، به استناد ماده ۵۰۰ قانون مجازات اسلامی به یک سال حبس محکوم شده که این محکومیت به‌مدت پنج سال به حالت تعلیق درآمده است.

بر اساس گزارش مذکور، این حکم از سوی رییس شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب به غلامی ابلاغ شده است.

این نویسنده آذر ماه سال گذشته در روزنامه شرق بازداشت و پس از سه هفته با قرار وثیقه آزاد شده بود.

Sabz Yaani Vatan بخش دوم خبرهای پنجشنبه

2012-03-08T14:34:00.000+03:30

روز پنجشنبه بخش دوّم، تحلیل ها و آخرین گزارشات از اعتراضات، بازداشتها، زندان، و بیدادگاهها --- بیانیه ها

Mit freundlichen Grüßen

Shahla Bahardoost

www.bahardoost.org
www.bahardoost.de
www.bahardoost.info

Sabz Yaani Vatan بخش اول خبرهای پنجشنبه

2012-03-08T13:33:00.000+03:30

روز پنجشنبه بخش اوّل، تحلیل ها و آخرین گزارشات از اعتراضات، بازداشتها، زندان، و بیدادگاهها --- بیانیه ها

Mit freundlichen Grüßen

Shahla Bahardoost

www.bahardoost.org
www.bahardoost.de
www.bahardoost.info

نگرانی جمعی از فعالین سیاسی، مدنی و روزنامه نگاران از ادامه اعتصاب غذای مهدی خزعلی

Sabz Yaani Vatan نگرانی جمعی از فعالین سیاسی، مدنی و روزنامه نگاران از ادامه اعتصاب غذای مهدی خزعلی

2012-03-08T12:09:00.001+03:30

جـــرس:

در پی تداوم اعتصاب غذای مهدی خزعلی، وبلاگ نویس زندانی، جمعی از فعالین سیاسی، مدنی و روزنامه نگاران ایرانی، با امضای بیانیه ای، ضمن ابراز نگرانی و هشدار نسبت به وضعیت این زندانی سیاسی، مقامات جمهوری اسلامی را مسئول عواقب هرگونه اتفاق ناگوار برای مهدی خزعلی معرفی کرده اند.

بنا به گزارش های رسیده به جرس، امضا کنندگان این بیانیه همچنین خواستار آزادی فوری مهدی خزعلی از زندان و رسیدگی پزشکی به وضعیت او شده و از تمامی نهادهای بین المللی حقوق بشر، فعالین سیاسی و مدنی نیز خواسته اند "نسبت به این موضوع حساسیت بیشتری نشان داده و برای آزادی مهدی خزعلی و دیگر زندانیان سیاسی و عقیدتی و توقف برخوردهای غیرانسانی و غیرقانونی با این زندانیان، تمام تلاش خود را به کار گیرند."

متن کامل این بیانیه و اسامی امضاء کنندگان، که نسخه ای از آن در اختیار جرس قرار گرفته، به شرح زیر است:

دکتر مهدی خزعلی که از نوزدهم دیماه سالجاری و در پی نگارش نامه ای انتقادی به رهبر جمهوری اسلامی، با رفتار غیرقانونی و خشونت بار ماموران امنیتی برای سومین بار پس از کودتای انتخاباتی سال 1388 بازداشت شده بود،پس از پنجاه وهفت روز اعتصاب غذای تر دست به اعتصاب غذای خشک زد. متاسفانه نه تنها کمترین تلاشی از سوی مسئولین قوه قضاییه برای نجات جان وی انجام نشده است بلکه با انتقال او به سلول انفرادی بند 209 اوین جان وی را بیش از پیش در معرض خطر جدی قرار داده اند و این امر نگرانی شدید ما نسبت به سلامتی وی را به همراه داشته است.

سابقه برخوردهای غیرقانونی و تاسف بار مقامات امنیتی و قضایی با زندانیان سیاسی که برای رساندن صدای اعتراض خود هیچ گزینه ای جز دست زدن به اعتصاب غذا نداشته اند، نگرانی ما را دو چندان می کند. مرگ های مشکوک هدی صابر ، اکبر محمدی ،امید میر صیافی و محسن دگمه چی در زندان اوین در پی اعتصاب غذا و به دنبال آن انتشار شهادت نامه شصت و چهار نفر از هم بندیان زنده یاد هدی صابر مبنی بر عدم رسیدگی پزشکی و حتی ضرب و شتم او در بهداری زندان اوین نشان می دهد که مقامات امنیتی و قضایی نه تنها سلامت زندانیان برایشان اهمیتی ندارد بلکه با در پیش گرفتن سیاست از بین بردن آرام زندانیان به دنبال حذف فیزیکی معترضان در زندان ها هستند.

ما امضا کنندگان این بیانیه نگرانی عمیق خود را نسبت به خطراتی که جان دکتر مهدی خزعلی را تهدید می کند اعلام داشته و به مقامات امنیتی و قضایی هشدار میدهیم که مسئولیت هرگونه اتفاق ناگواری برای وی بر عهده مسئولین جمهوری اسلامی است. خواسته ما آزادی فوری مهدی خزعلی از زندان و رسیدگی پزشکی به وضعیت او است و از تمامی نهادهای بین المللی حقوق بشر، فعالین سیاسی و مدنی نیز تقاضا داریم نسبت به این موضوع حساسیت بیشتری نشان داده و برای آزادی مهدی خزعلی و دیگر زندانیان سیاسی و عقیدتی و توقف برخوردهای غیرانسانی و غیرقانونی با این زندانیان، تمام تلاش خود را به کار گیرند.

1. پانته آ بهرامی
2. آرش آبادپور
3. امیرفرشاد ابراهیمی
4. حامد ابراهیمی نژاد
5. عبدالرضا احمدی
6. امین احمدیان
7. بهزاد آذرهوشنگ
8. دل آرام آکار
9. آینده آزاد
10. آرنوش آزررحیمی
11. روشنک آسترکی
12. آزاده اسدی
13. میراردوان اسدی
14. سیدکوهزاد اسماعیلی
15. داریوش آشوری
16. اردوان اصحابی
17. امیرحسین اعتمادی
18. افشین اعرابی
19. بیژن افتخاری
20. رضا افشار
21. علی افشاری
22. سید اکبر روحانی
23. علی اکبر مهدی
24. دنیا اکبری
25. محمدجواد اکبرین
26. نصیر امامی
27. بهنام امینی
28. فریبا امینی
29. نیکروز اولاد عظیمی
30. گلرخ ایرایی
31. رحیم باجغلی
32. فاریا بارلاس
33. احمد باطبی
34. ایرج باقرزاده
35. ویدا بالیخانی
36. نگین بانک
37. شهلا باور
38. پدرام بدخشان
39. مهران براتی
40. امیرآریا برهانی
41. مقداد بریمانی
42. شهلا بهاردوست
43. کامیار بهرنگ
44. رضا بهزادیان نژاد
45. بهروز بیات
46. محمدرضا بیگدلی فر
47. امیر بیگلری
48. مهناز پراکند
49. بهزاد پرنیان
50. سهیل پرهیزی
51. کتی پزشکی
52. سهیلا پورابدین
53. لیلی پورزند
54. امید پورمحمدعلی
55. علی پورواحدی
56. مهدی پوریان
57. بیزن پیرزاده
58. عسل پیرزاده
59. زینب پیغمبرزاده
60. علی تارخ
61. ح تبریزیان
62. علی تقی پور
63. مجید تمجیدی
64. علی تهرانی
65. محمدعلی توفیقی
66. دلبر توکلی
67. مهدی جامی
68. احسان جعفری
69. مهری جعفری
70. رضا جعفریان
71. احمد جلالی فراهانی
72. محمد جلالی چیمه
73. آرش جنتی عطایی
74. پویا جهاندار
75. زهره جواهری
76. نرگس جواهری
77. رضا چرندایی
78. سیاوش چگینی
79. بهناز چنگیزی
80. نگار چوره
81. محمد حسینی
82. ناهید حسینی
83. حافظ حکمی
84. عباس حکیم زاده
85. مینا خانلرزاده
86. اسماعیل ختایی
87. رامین خرسندی
88. عباس خرسندی
89. شهرام خرم
90. آریا خسروی
91. مصطفی خسروی
92. جمشید خون جوش
93. فریبا داوودی مهاجر
94. محمدجواد دردکشان
95. مهرداد درویش پور
96. عبدالرضا دوشوکی
97. محمد رجبی
98. ناصر رحمتی
99. امیر رشیدی
100. سمیه رشیدی
101. آرمان رضاخانی
102. امیر رضایی
103. سجاد رضایی
104. شیده رضایی
105. فرهنگ رضایی
106. شهرام رفیع زاده
107. علی اصغر رمضانپور
108. میثم رودکی
109. لاله رودی
110. اردوان روزبه
111. مریم روزبهانی
112. امین ریاحی
113. علیرضا رییسی
114. حسن زارع زاده اردشیر
115. سیروس زارع زاده اردشیر
116. بهرام زرگر
117. مینا زندسیگل
118. نسیم زین العابدینی
119. محسن سازگارا
120. میرحمید سالک
121. سپیده سامانی
122. نسترن سامی
123. حسین سبحان اللهی
124. فتاح سبحانی
125. بهروز ستوده
126. غلامرضا سجودی
127. نسیم سرابندی
128. حسن سربخشیان
129. امین سرخابی
130. مهدی سعیدپور
131. صدرا سمنانی رهبر
132. سعیده سهرابی
133. رضا سیاوشی
134. سلمان سیما
135. علی شاکری
136. سجاد شاهمرادی
137. غلامرضا شاهمرادی
138. داراب شباهنگ
139. شیوا شفاهی
140. روحی شفیعی
141. شهریار شمس
142. شیوا شناوری
143. آزاده شه نواز
144. کتایون شیبانی
145. شهاب الدین شیخی
146. بهزاد شیرازی
147. شهناز شیهینی
148. علی صادق پور
149. محمد صادقی
150. وحید صادقی شیرازی
151. بهنام صارمی
152. لیلا صحت
153. کاران صدر
154. فرهاد صدقی
155. فیروزه صفری
156. رامین صفی زاده
157. موری صفی
158. امیر صمدی
159. سحر صمیمی
160. رضا صنیعی فر
161. فرح صنیعی فر
162. فرهاد صوفی
163. امیرحسین ضیایی
164. حسن طالبی
165. علی طباطبایی
166. شهره عاصمی
167. مریم عباسی
168. محمدصابر عباسیان
169. علی عبدی
170. محسن عبدی
171. مزدک عبدی پور
172. ساجده عرب سرخی
173. مهدی عربشاهی
174. مصطفی عزیزی
175. خسرو علاف اکبری
176. پویا علاقه بند
177. کاظم علمداری
178. حسین علوی
179. سید علی بنی جمالی
180. رضا علیجانی
181. طیبه علیرضایی
182. مسعود علیزاده
183. آبتین غفاری
184. رامتین غفاری
185. روجا غلامحسینی
186. پویا غلامرضایی
187. فرشید فاریابی
188. علی فتوتی
189. امیرحسین فتوحی
190. تایاز فخری
191. آزاده فرخی
192. حسین فرشتیان
193. کیوان فروزان
194. ناصح فریدی
195. سعید فضائلی مقیمی
196. فرزاد فلاحتی
197. فیروزه فولادی
198. پروین قاسمی
199. علیحسین قاضی زاده
200. آیدا قجر
201. جعفر قدیم خانی
202. یادی قربانی
203. مهدی قلی زاده اقدم
204. مونا کاشف
205. مرتضی کاظمیان
206. نادر کاکاوند
207. نوید کامران
208. عطارد کاویان
209. اردوان کریمی‌
210. علی کلایی
211. اندیشه کمالی سروستانی
212. پروین کهزادی
213. امید کوهی
214. بهمن کوهی
215. علیاصغر گرجی
216. رامین گلبانگ
217. امیر گلعلی پور
218. رامیز لامعی
219. روحی لطیفی
220. حمید مافی
221. همایون مبصری
222. رضا مبین
223. مازیار محبوبی
224. دانیال محمدزاده
225. رویا محمدی
226. سام محمودی
227. محمد مصطفایی
228. علی مصلحی
229. منصور معدل
230. امیر معماریان
231. فریناز مقتدری
232. منوچهر مقصودنیا
233. حسن مکارمی
234. مرتضی ملک محمدی
235. ابراهیم مهتری
236. الفضل مهجوری
237. آتوسا مهدوی
238. احسان مهرابی
239. ابوذر مهرانی
240. بهزاد مهرانی
241. بهناز مهرانی
242. محمد الموتی
243. محسن موسوی
244. فهمیه میانجی
245. یاسر میردامادی
246. روری میشلیس
247. رضا میلانی زاده
248. حسن نایب هاشم
249. امید نبوی
250. یوحنا نجدی
251. سیاوش نجفی
252. آزادگان نروژ
253. راضیه نشاط
254. مزدک نصیری
255. آرسن نظریان
256. فریدون نقیبی
257. شروین نکویی
258. شیوا نهاوندی
259. شیوا نوجو
260. مهدی نوذر
261. شاهی نوربخش
262. فرهاد نوری
263. پویا هاشمی
264. محمد هدایتی
265. مهدی هویزی
266. رضا هیوا
267. امین ولیان
268. مهدی یارمحمدی
269. اشکان یزدچی
270. حسن یوسفی اشکوی

Mit freundlichen Grüßen

Shahla Bahardoost

www.bahardoost.org
www.bahardoost.de
www.bahardoost.info