| مسعود بهنود: آدمی اگر بخواهد آثار خوب گذشتگان را بخواند، اگر صد سال هم بخواند، باز به نکته ای برمی خورد که از این که قبلا آن را نخوانده شرمسار می شود. به خیال خود همه ی نوشته های کسی مانند برتولت برشت را خوانده بودم، تا دیروز که دوستی این تکه ی کوتاه را فرستاد.
دختر کوچولو پرسيد:
اگر كوسه ها آدم بودند، با ماهي هاي كوچولو مهربان تر مي شدند؟
آقای كي گفت: اگر كوسه ها آدم بودند،
توی دريا براي ماهي ها جعبه های محكمي مي ساختند،
همه جور خوراكي توی آن مي گذاشتند،
مواظب بودند كه هميشه پرآب باشد.
برای آن كه هيچ وقت دل ماهي كوچولو نگيرد،
گاهگاه مهماني های بزرگ برپا مي كردند،
چون كه گوشت ماهي شاد از ماهي دلگير لذيذتر است!
برای ماهی ها مدرسه مي ساختند و به آن ها ياد مي دادند
كه چه جوری به طرف دهان كوسه شنا كنند.
درس اصلي ماهي ها اخلاق بود.
به آن ها مي قبولاندند
كه زيباترين و باشكوه ترين كار برای يك ماهي اين است
كه خودش را درنهايت خوشوقتي تقديم يك كوسه كند.
به ماهی كوچولوها ياد مي دادند كه چطور به كوسه ها معتقد باشند
و چه جوری خود را برای آينده ای زيبا مهيا كنند،
آينده ای كه فقط از راه اطاعت به دست مي یايد.
اگر كوسه ها آدم بودند،
در قلمروشان البته هنر هم وجود داشت:
از دندان كوسه تصاوير زيبا و رنگارنگي مي كشيدند،
ته دريا نمايش نامه به روی صحنه مي آوردند كه در آن ماهي كوچولوهای قهرمان شاد و شنگول به دهان كوسه ها شيرجه مي رفتند.
همراه نمايش، آهنگ هاي مسحوركننده ای هم مي نواختند كه بي اختيار
ماهي های كوچولو را به طرف دهان كوسه ها مي كشاند. در آنجا بي ترديد مذهبی هم وجود داشت كه به ماهي ها می آموخت
زندگي واقعي در شكم كوسه ها آغاز مي شود | 
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر