شارلی اِبدو: پس از شوک و بسیج مردم، زمان عمل فرارسیده است
تحلیل دفتر اجرایی فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر
فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر از میلیون ها مردمی که روز 11 ژانویه ۲۰۱۵ در واکنش به کشتار در حمله به شارلی اِبدو و سوپرمارکت کاشر در پاریس در راه پیمایی های فرانسه و دیگر نقاط جهان شرکت کردند، تجلیل می کند. با مشاهده اعتراض های ارتجاعی که به آخرین نشریه شارلی اِبدو شده، فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر به طور ویژه نیاز به تحلیل اهمیت و نتایج این اعتراض ها را حس می کند.
راه پیمایی های اخیر در دفاع از آزادی بیان علیه ضدیهودی گری و تمام اشکال نژادپرستی و علیه قتل ها انجام شد. راه پیمایان روز 11 ژانویه، ارزش های دمکراتیک را فریاد کردند.
اینک وظیفه همه ماست که نگذاریم این بسیج بزرگ فروکش کند و دولت ها بایستی آن را به عمل درآورند.
در فرانسه، جامعه حقوق بشر (LDH) گستره فعالیت لازم برای ترمیم وضعیت تفرقه آمیزی را که ویژگی کنونی این جمهوری است مشخص کرده است (پیام رسانه ای مشترک LDH، LICRA، SOS Racism و MRAP، نُهم ژانویه) [1]. ما از LDH و سازمان های غیردولتی که پس از حمله به شارلی اِبدو اعتراض کرده اند حمایت می کنیم. گستره جهانی این موضوع را نمی توان دست کم گرفت.
دفاع از آزادی بیان از حمایت بین المللی لازم برخوردار نشده است.
این یادآوری به میزان کافی صورت نگرفته است که آزادی بیان «تنها آزادی اطلاع رسانی و اظهار عقایدی که مورد قبول افتد، برخورنده نباشد ویا با بی اعتنایی مواجه شود نیست. بلکه شامل آزادی اظهار مطالبی هم می شود که برای دولت یا بخشی از مردم نامطلوب، تکان دهنده و نگران کننده باشد. این چنین است خواست های تکثرگرایی، رواداری و بلنداندیشی که بدون آنها هیچ جامعه دمکراتیکی نمی تواند وجود داشته باشد.» (دادگاه حقوق بشر اروپا، پرونده هاندی ساید، 1976). [2]
حقوق بین المللی به صراحت محدوده های آزادی بیان را مشخص کرده است. این آزادی شامل تحریک به ارتکاب نسل کشی و جنایت های علیه بشریت یا توجیه آنها، یا تنفر پراکنی یا تبعیض نژادی، قومی یا دینی نمی شود.
این محدودیت ها همچنین به منظور حمایت از حقوق و حیثیت افراد، تنها اشخاص حقیقی مشخص، در قبال توهین و افترا پیش بینی شده اند و نه در باره دین و اعتقاد که مقوله هایی نظری و خصوصی به شمار می آیند.
بر اساس حقوق بین المللی، این محدودیت ها را تنها بر پایه قوانین ملیِ سازگار با جامعه دمکراتیک، و در شرایط بسیار مشخصی (ضرورت و تناسب) که باید قاضی مورد به مورد ارزیابی کند، می توان پذیرفت.
بدین ترتیب، آزادی بیان با آزادی دین مخالف نیست. بر عکس، مکمل لازمی است که گوناگونی عقاید، باورها و اعتقادها و آزادی بیان آنها را تضمین می کند.
ادامه در متن پیوست یا در اینجا: https://www.fidh.org/16924
-------------------------------------------
League for the Defence of Human Rights in Iran (LDDHI) - FIDH member جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران (عضو فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر)ـ
فیس بوک http://www.facebook.com/lddhi.fidh
E-mail: lddhi(at)fidh.org یا lddhi.fidh(at)gmail.com Twitter: @fidh_fa Youtube: https://www.youtube.com/channel/UCLy2KJACyt0kXaOm53OXtEw صفحه ایرانِ فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر صفحه فارسی فدراسیون FIDH's Iran page: http://www.fidh.org/en/asia/iran/
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر